Вирустардың нәсілдік қасиеттері,олардың өзгергіштігі.Мутация түрлері

Қазақстан Республикасының Білім және Ғылым министирлігі Семей қаласының Шәкәрім атындағы Мемлекеттік Университеті.

БӨЖ
Тақырыбы:Вирустардың нәсілдік қасиеттері,олардың өзгергіштігі.Мутация түрлері.Гендік инженерия.Вирустарды лабораториялық жағдайда өсіру ерекшеліктері,торша өсінділерін алу және олардың классификациясы.

Орындаған: Ктанова У Тексерген:Омарбеков.Е.О

Семей 2015-2016 оқу жылы

Жоспар: І. Кіріспе ІІ. Негізігі бөлім 1.Вирустардың нәсілдік қасиеттері,олардың өзгергіштігі. 2.Мутация түрлері.Гендік инженерия. 3.Вирустарды лабораториялық жағдайда өсіру ерекшеліктері,торша өсінділерін алу және олардың классификациясы. ІІІ. Қорытынды Пайдаланылған әдебиеттер

Вирустарды тірі дүниеге жатқызуға 1915-1917 жылдардағы бактериофагтың — бактериялар вирусының ашылуы әсер етті (ағылшын ғалымы бактериолог Туорт пен канадалық микробиолог Д’Эррель).

Демек бактерия клеткасының ішінде тіршілік ететін тірі арамтамақ бар екені дәлелденді. Содан соң да көптеген деректер белгілі болды. Сөйтіп, вирус қоздыратын темекі ауруының бар екені, бактерияны құртатын бактериофаттың ашылуы, адам және жануарлар дүниесіндегі жұқпалы аурулардың қоздырушылары — вирустармен байланысты екені анықталды.

Мутация (латын тілінде mutatіo – өзгеру) – табиғи жағдайда кенеттен болатын немесе қолдан жасалатын генетикалық материалдың өзгеруі. Соның нәтижесінде ағзаның белгілері мен қасиеттері тұқым қуалайтын өзгергіштікке ұшырайды. Ғылымға мутация терминін 1901 ж. голланд ғалымы Х. де Фриз (1848 – 1935) енгізді. Генетикалық аппараттың өзгеруіне байланысты мутацияның: геномдық, хромосомалық, гендік немесе нүктелік деген түрлері бар.

1. Гендік немесе нүктелік мутация - ген құрылымы шегіндегі өзгерістер. Бұл нәруыздың бір молекуласын өзгерте алады. 2. Хромосомалық мутация (аберрация) хромосома құрылымындағы өзгерістер. Бүтін хромосоманың мөлшері мен пішінін өзгерте алады. 3. Геномдық мутация - хромосома санының өзгеруі, яғни құрам санының ауытқуы.

Ген инженериясы мынадай кезеңдерден тұрады: 1) генді (ДНҚ фрагментін) алу; 2) рекомбинантты ДНҚ . молекуласын құрастыру; 3) реципиент клеткасына рекомбинантты ДНҚ молекуласын енгізу; 4) қажет рекомбинантты ДҢҚ молекулалары бар клондарды (бактерияық клеткаларды) ортадан табу.

Пайдаланылған әдебиеттер: 1. Ветеринариялық вирусология- Ш.Б. Мырзабекова Алматы Білім 2004. 2. Вирусология пәнінің зертханалық сабақтарыОмарбеков.Е.О 3. Сюрин В.Н., Белоусова Р.В., Фомина Н.В. Ветеринарная вирусология. М. ВО «Агропромиздат», 1991. 4.Сюрин В. Н., Фомина Н. В. Частная ветеринарная вирусология. Справочная книга. М., Колос, 1979 г. 5.Троценко Н. И., Белоусова Р. В., Преображенская Э. А. Практикум по ветеринарной вирусологии М., Агропромиздат, 1989 г. 6.. Толысбаев, Б.Т. Ветеринариялық санитарлық микробиология.- Алматы, 2008 7.. Толысбаев, Б.Т. Микробиология және иммунология.Алматы


Пән: Медицина


Пәндер
Көмек / Помощь
Арайлым
Біз міндетті түрде жауап береміз!
Мы обязательно ответим!
Жіберу / Отправить


Зарабатывайте вместе с нами

Рахмет!
Хабарлама жіберілді. / Сообщение отправлено.

Сіз үшін аптасына 5 күн жұмыс істейміз.
Жұмыс уақыты 09:00 - 18:00

Мы работаем для Вас 5 дней в неделю.
Время работы 09:00 - 18:00

Email: info@stud.kz

Phone: 777 614 50 20
Жабу / Закрыть

Көмек / Помощь