XIX-XX ғғ. Қазақстан мәдениеті


Жоспары:
1. Халық ағарту ісі және Қазақстандағы ғылыми зерттеу
2. Қазақ баспасөзі мен әдебиеті және музыкасы
3. Пайданылған әдебиеттер
Халық ағарту ісі және Қазақстандағы ғылыми зерттеу.
XIX ғасырдың басында Қазакстан жерінде халыкка білім беру екі бағытта: діни және жай азаматтық бағытта жүргізілді. Ел ішіндегі болыстар мен ауылдардағы қазақ балалары әдетте мұсылман мектептерінде оқыды. Оларға оқу араб алфавиті бойынша жүрді. Мұндағы діни мектептерде сабақ беретін негізінен ауыл молалары еді. Олардың белгілі оқу жоспарлары, сабақ жүргізуде методикалықк тәжірибелері болмады. Көбіне балаларды араб тіліндегі құран сүрелерін жаттаттыруымен ғана айналысты. Осының салдарынан діни мектептегі шәкірттер ғылыми негізде тиянақты білім ала алмады. Бұл кездегі діни білім беру жүйесінде медресенің рөлі едәуір жоғары дәрежеде болды. Ондағы оқу мерзімі төрт жылға дейін созылды. Медресе шәкірттері ислам дінін үйренумен қатар, философия, тарих, тіл білімі, астрономия, медицина, математика пәндері бойынша мағлұматтар алды. Қазақ даласында бұл кезде жергілікті халықтың балаларын оқытуға арналған азаматтық бағыттағы мектептердің саны өте аз болды. Мұндай оқу орындары Қазақстанда тек Ресейге қосылғаннан кейін ғана ашыла бастады. Атап айтқанда, 1786 жылы Омбы қаласында Азиаттық мектеп, 1789 жылы Орынбор қаласының айырбас сарайы жанынан үкіметтік мектеп ашылды. Бұл оқу орындарында балалар, соның ішінде қазақ балалары тілмәштік, песірлік (кеңсе хатшысы) кызметтерге дайындалды. Әскери мамандары мен әкімшілік шенеуніктерін 1825 жылы Орынбор қаласында ашылған Неплюев кадет корпусы және 1846 жылы негізі қаланған Омск кадет корпусы даярлады. Азаматтық тұңғыш қазақ мектебі Бөкей Ордасында 1841 жылы ашылды. Бұл мектептің оқушылары орыс тілін, математиканы, географияны, шығыс тілдерін, сондай-ақ ислам дінін оқып үйренді. Қазақ балаларына арналған келесі оқу орны Орынбор қаласындағы Шекаралық комиссия жанынан ашылған жеті жылдық мектеп болды. 1857 жылы бұл мектепті Ыбырай Алтынсарин алтын медальмен бітіріп шыкты. 1865 жылы Омбыда қазақ балаларына арналган тағы бір мектеп ашылды, ал 1869 жылы Орынбор гимназиясы жанынан шығыс тілдерінің тілмәштарын және әскери округтердің хатшыларын даярлайтын бөлімше кұрылды.

Қазақстанда XIX ғасырдың 60-шы жылдарында бастауыш мектептердің ашылуы аса көрнекті ағартушы, коғам қайраткері, жаңашыл педагог, этнограф-ғалым, казақтың жазба әдебиетінің және тілінің негізін салушылардың бірі – Ыбырай Алтынсариннің (1841-1889) есімімен тығыз байланысты. Ыбырай орыс графикасына негіздеп қазақ әліпбиін жасады. Осы әліпби бойынша жүргізілген сабақтар ол ұйымдастырған қолөнер және ауыл шаруашылығы училищелерінде қазақ балаларының дүниеге көзін ашты. Ол қазақ
Пайданылған әдебиеттер:
Х. Маданов. Қазақ мәдениетінің қалыптасу кезеңдері. Алматы: 1995.
Межуев В.М. Мәдениет және тарих. – М., 1997.
Қозыбаев М.К.«Өркениет және ұлт». А, 2001

Пән: Қазақстан тарихы
Жұмыс түрі: Реферат
Көлемі: 6 бет
Бұл жұмыстың бағасы: 300 теңге




XIX және XX ғасыр басындағы Қазақстан мәдениеті.

Жоспары:

1. Халық ағарту ісі және Қазақстандағы ғылыми зерттеу
2. Қазақ баспасөзі мен әдебиеті және музыкасы
3. Пайданылған әдебиеттер

Халық ағарту ісі және Қазақстандағы ғылыми зерттеу.
XIX ғасырдың басында Қазакстан жерінде халыкка білім беру екі
бағытта: діни және жай азаматтық бағытта жүргізілді. Ел ішіндегі болыстар
мен ауылдардағы қазақ балалары әдетте мұсылман мектептерінде оқыды. Оларға
оқу араб алфавиті бойынша жүрді. Мұндағы діни мектептерде сабақ беретін
негізінен ауыл молалары еді. Олардың белгілі оқу жоспарлары, сабақ
жүргізуде методикалықк тәжірибелері болмады. Көбіне балаларды араб
тіліндегі құран сүрелерін жаттаттыруымен ғана айналысты. Осының салдарынан
діни мектептегі шәкірттер ғылыми негізде тиянақты білім ала алмады. Бұл
кездегі діни білім беру жүйесінде медресенің рөлі едәуір жоғары дәрежеде
болды. Ондағы оқу мерзімі төрт жылға дейін созылды. Медресе шәкірттері
ислам дінін үйренумен қатар, философия, тарих, тіл білімі, астрономия,
медицина, математика пәндері бойынша мағлұматтар алды. Қазақ даласында бұл
кезде жергілікті халықтың балаларын оқытуға арналған азаматтық бағыттағы
мектептердің саны өте аз болды. Мұндай оқу орындары Қазақстанда тек Ресейге
қосылғаннан кейін ғана ашыла бастады. Атап айтқанда, 1786 жылы Омбы
қаласында Азиаттық мектеп, 1789 жылы Орынбор қаласының айырбас сарайы
жанынан үкіметтік мектеп ашылды. Бұл оқу орындарында балалар, соның ішінде
қазақ балалары тілмәштік, песірлік (кеңсе хатшысы) кызметтерге дайындалды.
Әскери мамандары мен әкімшілік шенеуніктерін 1825 жылы Орынбор қаласында
ашылған Неплюев кадет корпусы және 1846 жылы негізі қаланған Омск кадет
корпусы даярлады. Азаматтық тұңғыш қазақ мектебі Бөкей Ордасында 1841 жылы
ашылды. Бұл мектептің оқушылары орыс тілін, математиканы, географияны,
шығыс тілдерін, сондай-ақ ислам дінін оқып үйренді. Қазақ балаларына
арналған келесі оқу орны Орынбор қаласындағы Шекаралық комиссия жанынан
ашылған жеті жылдық мектеп болды. 1857 жылы бұл мектепті Ыбырай Алтынсарин
алтын медальмен бітіріп шыкты. 1865 жылы Омбыда қазақ балаларына арналган
тағы бір мектеп ашылды, ал 1869 жылы Орынбор гимназиясы жанынан шығыс
тілдерінің тілмәштарын және әскери округтердің хатшыларын даярлайтын
бөлімше кұрылды.

Қазақстанда XIX ғасырдың 60-шы жылдарында бастауыш мектептердің
ашылуы аса көрнекті ағартушы, коғам қайраткері, жаңашыл педагог, этнограф-
ғалым, казақтың жазба әдебиетінің және тілінің негізін салушылардың бірі –
Ыбырай Алтынсариннің (1841-1889) есімімен тығыз байланысты. Ыбырай орыс
графикасына негіздеп қазақ әліпбиін жасады. Осы әліпби бойынша жүргізілген
сабақтар ол ұйымдастырған қолөнер және ауыл шаруашылығы училищелерінде
қазақ балаларының дүниеге көзін ашты. Ол қазақ кыздарын өнер-білімге
кеңінен тартты. Осы мақсатта ашылған қыздар мектеп-интернаты 1888 жылы
Ырғызда, 1891 жылы Торғайда, 1893 жылы Қазалыда, 1895 жылы Қарабұтақта,
1896 жылы Ақтөбеде жұмыс істей бастады. Оны бітірген қыздар кейін қазақ
даласында білім ұрығын септі. Ыбырай Орынбордағы ғылыми-жағрафиялық
қоғамның тілші мүшесі болып сайланды.

XIX ғасырдың соңына қарай өлкеде қалалық училищелер, шіркеулік
училищелер, кәсіптік гимназиялар, орыс-қазақ училищелері мен мектептері,
ауыл және бастапқы сауат ашу мектептері ашылды. Олар мемлекет есебінен
қаржыландырылды және бастауыш оқу орындарының рөлін аткарды. 1898 жылдан
1914 жылға дейін Қазақстандағы бастауыш мектептердің саны 730-дан 1988-ге
дейін, ал олардағы оқушылардың саны 29 мыңнан 101 мың адамға дейін өсті.
Өлкедегі патша әкімшілігі қазақ халқының сауатын ашуда бастауыш білім
берумен, немесе орыс жазуын, әсіресе ауызша сөйлесе білуді және
арифметиканың алғашкы төрт амалын үйретумен ғана шектелу жеткілікті деп
санады. Ресей өкіметінің осындай кертартпа саясатының нәтижесінде
Қазақстандағы орта білім беретін оку орындарының, соның ішінде реалдық
училищелердің, ер- мен қыздар гимназияларының саны баяу артты. 1914 жылы
олардың жалпы саны 12 ғана болды. Бұларда 4 мың окушы білім алды. 1917
жылға дейін өлкеде халык санының өсуімен және қазактардың білімге деген
кұштарлығы арқасында орта білім беретін оқу орындарының қатары өсіп, 47
жоғары бастауыш училище, 17 орта мектеп, 4 реалдык училище, 4 ерлер және 9
қыздар гимназиясы, 13 ауылшаруашылык төменгі мектебі мен қолөнер училищесі
жұмыс істеді. Мектептік білім жүйесі деңгейінің өсуі және казақ қоғамының
әлеуметтік-экономикалык дамуындағы өзгеріс мұғалім кадрлар даярлау
мәселесін қай кездегіден болсын өткір қойды. Міне, осымен байланысты 1879
жылы Түркістан мұғалімдер семинариясы, 1833 жылы Орынбор қазак мұғалімдер
мектебі кұрылды. Кейінірек мұғалімдер семинариялары Актөбеде, Верныйда,
Семейде, Оралда ашылды. Бұл оқу орындары 1917 жылға дейін небәрі 300 қазак
мұғалімін даярлады. Бұл Қазақстан мектептерін оқытушы кадрларымен
жеткілікті камтамасыз ете алмады. Бір ерекше ескертіп айтатын жәйт, 1928
жылға дейін бүкіл өлкеде жоғары білім беретін бірде бір институт немесе
университет болмады.

Ресей мемлекеті Қазакстанды өзіне қосып алғаннан кейін, оның табиғи
байлыктарын игеру, кен ресурстарын зерттеу мәселелеріне ден қоя бастады. Ол
үшін өлке жеріне ғылыми іздену экспедицияларын жіберіп, казақ халкының
жағрафиясын, тарихын, экономикасын, этнографиясын, минерал қорларын
зерттеуге кірісті. 1769 жылы Қазақстанға жасалған алғашқы ғылыми
экспедицияларының бірін П. С. Паллас басқарды. Экспедиция Симбирск,
Орынбор, Елек, Орск, Гурьев, Жайык, Уфа қалалары аймақтарын аралады. Оның
қорытындысы бойынша П. С. Паллас 1773 жылы өзінің Ресей империясының әр
түрлі шет аймақтары бойынша саяхат -деген еңбегін жариялады. 1769-1772
жылдары Н. Рычков патша өскерлерінің кұрамында Қара Торғай, Терісаққан,
Есіл аймағында, Усть-Уйск, Крутояр, Тройцк бекіністері төңірегінде қазак
өлкесі жөнінде мәліметтер жинастыру жұмысын жүргізді. Кейінірек оның
Капитан Н. Рычковтың 1771 жылғы қырғыз-қайсак даласына саяхатының күнделік
жазбалары - деген еңбегі жарық көрді. Қазақстанның тарихы мен
этнографиясын, географиясын зерттеп, бір жүйеге түсі-руде белгілі тарихшы
және мемлекет қайраткері А. И. Левшинның (1797-1879) Қырғыз-қазақ немесе
қырғыз-қайсақ қалаларының сипаттамасы деген іргелі еңбегінің зор маңы-зы
болды. Сондай-ақ өлкені жан-жакты зерттеу көрнекті орыс ғалымдары П. П.
Семенов-Тяньшаньский 1827-1914, Н. А. Северцев 1827-1885, И. В.
Мушкетов 1850-1902, В. В. Радлов 1837-1918 жөне басқалардың есімдерімен
тығыз байланысты. Олар өздерінің зерттеулерімен отандық ғылымның
өркендеуіне үлкен үлес қосты.

Орыс ғалымдары қазақ халқының тарихын, тұрмысын, мәдениеті мен
тілін зерттеуде көп жұмыс істеді. Олардың ішінде зерттеушілер В. В.
Вельямин-Зерновтың, А. И. Доб-ромысловтың, украин ақыны Т. Г. Шевченконың
т. б. есімдерін атап өтуге болады.

Еліміздің мәдениеті мен қоғамдык ой-пікірінің тарихында қазақтың
тұнғыш ғалымы, аса көрнекті демократ зерттеуші Ш. Ш. Уәлиханов 1835-1865
кұрметті орын алады. Оның қоғамдык-саяси, ғылыми жөне әдеби қызметі қазақ
даласында прогресшіл идеялардың тарауына үлкен жол ашты. Шокан 1856-1857
жылдары Алатау кырғыздарының жеріне, Ыстықкөл маңына сапар шекті. Осы
сапарда ол қырғыз эпосы Манастың жекелеген бөлімдерін жазып алды. 1858-
1859 жылдарда Шығыс Түркістанда болып, ондағы халықтардың тарихы мен
этнографиясына, сондай-ақ осы сапарда қырғыз елінің тарихына байланысты бай
материал жинап, соның негізінде көптеген еңбектер жазды. Оньщ қазак
халқының тарихына байланысты жазғандары шығыстану ғылымына зор үлес болып
қосылды. Ол орыстың атақты жазушы-философы Ф. Достоевскиймен өте жақын дос
болды. Оның ағартушы-демократ ретіндегі көзқарасының қалыптасуына орыстың
прогресшіл революционер-демократтары Н. Г. Чернышевский, Н. А. Добролюбов
ықпал жасады. Шокан Ресейдің ғылыми-жағрафиялық қоғамының толық мүшесі
болып сайланды.

Шоқанмен тұстас Батыс Қазақстанда өмір сүрген көрнекті қаламгер,
этнограф тарихшы Мұхамбет Салық Бабажанов 1832-1872 жж. өзінің
шығармашылығымен өлкеге кеңінен мәлім. Орынбордағы кадет корпусын үздік
бітірген ол қазақтардың мәдениет, білімге деген ықыласын қолдап, казақтың
тарихына, тұрмыс-тіршілігіне, Орал казак-орыстарының зорлық-зомбылығына
байланыстыры туралы негізгі деректер жүйеге келтірілген. Сонымен қатар
Семей бөлімшесінде Ж. Ақбаевтың, Ө. Бөкейхановтың еңбектері басылып шықты.
Ә. Бөкейханов Орыс географиялык қоғамы Батыс Сібір бөлімінің белсенді
қайраткерлерінің бірі жөне Басқарушы комитетінің мүшесі болып сайланды.

Қазақстан туралы ғылыми материалдардың қомақты қорын жасауда XIX ... жалғасы
Ұқсас жұмыстар
XVIIІ-XX ғғ. бас кезіндегі Қазақстан мәдениеті
XVIII - XIX ғғ. Қазақстанның мәдениетi
XVI-XIX Қазақстан мәдениеті
XIX-XX ғасырдағы Германия
Қазақтың XX ғасырдағы мәдениеті
XIX –XX ғасырлардағы әлеуметтанушылардың көзқарастары
XVIII – XIX ғ.ғ. Қазақстан мәдениеті
XIII-XV ғғ. Қазақстан мәдениеті. Түркі жазуы
XIX ғасырының мәдениеті
Бирманың XVI-XIX ғғ әлеуметтік-экономикалық дамуы
Пәндер

Қазақ тілінде жазылған рефераттар, курстық жұмыстар, дипломдық жұмыстар бойынша біздің қор №1 болып табылады.

Байланыс

Qazaqstan
Phone: 777 614 50 20
WhatsApp: 777 614 50 20
Email: info@stud.kz
Көмек / Помощь
Арайлым
Біз міндетті түрде жауап береміз!
Мы обязательно ответим!
Жіберу / Отправить

Рахмет!
Хабарлама жіберілді. / Сообщение отправлено.

Email: info@stud.kz

Phone: 777 614 50 20
Жабу / Закрыть

Көмек / Помощь