Қазақ мемлекетінің әлеуметтік - экономикалық дамуы (XVI ғасырдың аяғы-ХVІІ ғасыр)


Жоспар:

І. Кіріспе

ІІ. Негізгі бөлім
1.Қазақ мемлекетінің әлеуметтік.экономикалық дамуы (XVI ғасырдың аяғы.ХVІІ ғасыр)
2. Шаруашылықтың дәстүрлі саласы. Қолөнер

ІІІ. Қорытынды
Қазақ мемлекетінің әлеуметтік-экономикалық дамуы (XVI ғасырдың аяғы-ХVІІ ғасыр)
XV—XVII ғасырларда қазақтарда шаруашылықтың дәстүрлі саласы — экстенсивті көшпелі және жартылай кешпелі мал шаруашылығы басым болды. Мал түрлерінен қой, жылқы, түйе өсірілді. Көшіп-қонудың бұрынғы тәртібі сақталдыы көшпелі ауылдар жазда Солтүстік далалы аудандарды, қыраттарды, тау баурайындағы жайылымдарды жайлады, қыста өзен алқаптарына, көл жағалауларына қыстады. Оңтүстік Қазақстан мен Жетісуда суармалы егіншілік дамыды, жер суарудың арықтық және науалық жүйесі пайдаланылды) Егіншілік аймақтар Қазақстанның басқа да аудандарында, көбіне қыстау мандарында сақталды.(Ёгіншілік пен көшіп-қонуға малы жоқ кедей жатақтар айналысты. Негізгі дақылдар — тары, бидай, арпа, жүгері болды. ХVІ-ХVІІ ғасырларда Оңтүстік Қазақстаңда негізінен Сырдария бойында Сығанақ, Ясы (Түркістан), Сауран, Отырар, Сайрам, Аркук, Өзкент, Атқорған, Созақ сияқты ежелгі калалар мен қатар Қаратау баурайларында Күлтөбе, Ран, Тастөбе, Тасқорған, Көктөбе қалалары төрізді ондаған отырықшы қоныстар пайда бодды. Бұлар егіншілік өлкелердің орталықтарына айналды. Қалаларда көзе, ұста, ағаш өңдеу, тоқыма өндірістер, теріден, жүннен бұйымдар жасау, құрылыс ісі дамыды. Көшпелі малшылардың үй кәсіпшілігі негізінен мал өнімдерін өндеуге негізделді. Оның ішіңде киім-кешек тігіп, киіз басатын, кілем тоқып, теріден ыдыс-аяқ, ертүрман өбзелдерін жасайтын көсіпшіліктер болды. Қазақтардың шаруашылығы негізінен натуалды шаруашылық болып қала берді, сауда айырбас түрінде жүргізілді. Көшпелілер малды, етті, жүнді, теріні, киіз бұйымдарын бидайға, ұнға, мақта-маталарға, қаланың қолөнершілері жасаған бүұымдарға айырбастады. Оңтүстік қалаларда сауда істерінде Ясы мен Отырарда, Орта Азия қалаларында шығарьшған ақшалар қолданылды. Қазақстан территориясы керуен жолдарының маңызды торабына айналды Бірақ XVII ғасырда феодалдық қырқыс пен жоңғар шапқыншылығының өршуіне байланысты Қазақстанның оңтүстігіндегі қалалар омірі мен сауда қатынастары қайтадан құлдырап төмендеді. Қазақ қоғамына патриархалдық феодалдық қатынастар басым болды. Патриархалдық қатынас сарқыншақтары халық шаруашылығы мен әлеуметгік омірдің Барлық салаларынан байқалды. Жерге феодалдық мешііік феодалдардың жайылымдық жерлерге қожалық етуінеп көрінді. Жер қауым меншігі болғанымен феодалдар жайылымдардың оты мол, шұрайлыларын оздері алып отырды. Жеке меншіктің объектісі мен феодалдық қанаудың құралы мал болды. Деректерге қарағанда, ірі феодалдардың бірнеше мың малы болған. Хандықтағы барлық жердің бас билеушісі хан саналды. Егіншілік аудандарда жер қатынастаоының феодалдықта діни және меншік түрлері сақталды.Қазақ қоғамында негізінде екі тап: феодалдар табы (хандар, сұлтандар, байлар, билер т. б.) және феодалдарға тәуелді шаруалар табы (көшпенділер, жартылай көшпелі малшы-шаруалар мен егіншілер) болды)Еңбекші бұқара өндірген үстеме өнімді феодал-шонжарлардың сан түрлі алым-салық (малшылардан алынатын сыбаға, зекет, соғым, егіншілер мен қол өнершілерден алынатын ұшыр, тағар, бадж және харадж) салу жолымен иемденуі арқылы жүргізілді. Салықтардан басқа үстеме жұмыстар істеуге, борышын еңбекпен өтеуге (сауын, қоналғы, жамылғы, мердігер т. б.) тиісті бодды. Феодалдық право тәртібі жүйесінде адат (әдет) нормаларымен мұсылмандық право (шариғат) нормалары да қолданылды. XVII ғасырдың аяғында Тәуке хан түсында жасалған "Жеті жарғы" завдар жинағы феодалдық топтардың өздеріне тәуелді халықты қанау правосын нығайта түсті,
Қорыта келгенде мал шаруашылығының өнімі қазақтың негізгі азықтық қорегі әрі киімі, үй жиһазы болды. Оңтүстік Қазақстан мен Жетісу қазақтары суармалы және тәлімі егін-шілікпен шұғылданды. Өзге аймақтардың кейбір жерінде қыстау маңы өңделді. Негізгі дақыл тары, кей жерлерде аздаған бидай, арпа егілді. Көшпелі малшьшар арасыңда қолөнер кесібі, әсіресе, мал өнімі жақсы өңцелді (Кілем, Ши, Бөрік, Сәукеле, Киіз үй, т.б.)- Соғыс қару-жарақтары да жасалды. XV—XVII ғасырларда Сығанақ, Ясы (Түркістан), Сауран, Отырар, Сайрам, Аркук, Өзкент, Аққорған, Сүткент және бірқатар қалалар мен қыстақтар — Иенкент, Сүри, Қарашоқы, Қарнақ, Қарасаман, Аюкөк, Өзкент, Қарақұрым сияқты белгілі елді мекендер болды. Қалаларда көзе, ағаш өндейтін, тері илейтін, киім тоқитын көсіпорындар болды. Ясы мен Отырарда теңге соғылды. Көшпеңділер сауда-сатғықты жақсы білді. Олар малын, оның өнімін затқа, астыққа айырбастады. Қазақстан жері арқылы керуен жолдары өтіп, Орта Азия мен Шығыс Түркістанмен, Орыс мемлекетімен, Сібірмен сауда қатынастары орнады.
ХVІ-ХVII ғасырларда қазақ қоғамының экономикалық және әлеуметтік құрамында феодалдық қатынастар үстем болды. Бұл қатынастарға тән ерекшеліктердің бірі қоғам

Пән: Қазақстан тарихы
Жұмыс түрі: Реферат
Көлемі: 13 бет
Бұл жұмыстың бағасы: 400 теңге




Жоспар:

І. Кіріспе

ІІ. Негізгі бөлім
1.Қазақ мемлекетінің әлеуметтік-экономикалық дамуы (XVI ғасырдың аяғы-
ХVІІ ғасыр)
2. Шаруашылықтың дәстүрлі саласы. Қолөнер

ІІІ. Қорытынды

Қазақ мемлекетінің әлеуметтік-экономикалық дамуы (XVI ғасырдың аяғы-
ХVІІ ғасыр)
XV—XVII ғасырларда қазақтарда шаруашылықтың дәстүрлі саласы —
экстенсивті көшпелі және жартылай кешпелі мал шаруашылығы басым болды. Мал
түрлерінен қой, жылқы, түйе өсірілді. Көшіп-қонудың бұрынғы тәртібі
сақталдыы көшпелі ауылдар жазда Солтүстік далалы аудандарды, қыраттарды,
тау баурайындағы жайылымдарды жайлады, қыста өзен алқаптарына, көл
жағалауларына қыстады. Оңтүстік Қазақстан мен Жетісуда суармалы егіншілік
дамыды, жер суарудың арықтық және науалық жүйесі пайдаланылды) Егіншілік
аймақтар Қазақстанның басқа да аудандарында, көбіне қыстау мандарында
сақталды.(Ёгіншілік пен көшіп-қонуға малы жоқ кедей жатақтар айналысты.
Негізгі дақылдар — тары, бидай, арпа, жүгері болды. ХVІ-ХVІІ ғасырларда
Оңтүстік Қазақстаңда негізінен Сырдария бойында Сығанақ, Ясы (Түркістан),
Сауран, Отырар, Сайрам, Аркук, Өзкент, Атқорған, Созақ сияқты ежелгі
калалар мен қатар Қаратау баурайларында Күлтөбе, Ран, Тастөбе, Тасқорған,
Көктөбе қалалары төрізді ондаған отырықшы қоныстар пайда бодды. Бұлар
егіншілік өлкелердің орталықтарына айналды. Қалаларда көзе, ұста, ағаш
өңдеу, тоқыма өндірістер, теріден, жүннен бұйымдар жасау, құрылыс ісі
дамыды. Көшпелі малшылардың үй кәсіпшілігі негізінен мал өнімдерін өндеуге
негізделді. Оның ішіңде киім-кешек тігіп, киіз басатын, кілем тоқып,
теріден ыдыс-аяқ, ертүрман өбзелдерін жасайтын көсіпшіліктер болды.
Қазақтардың шаруашылығы негізінен натуалды шаруашылық болып қала берді,
сауда айырбас түрінде жүргізілді. Көшпелілер малды, етті, жүнді, теріні,
киіз бұйымдарын бидайға, ұнға, мақта-маталарға, қаланың қолөнершілері
жасаған бүұымдарға айырбастады. Оңтүстік қалаларда сауда істерінде Ясы мен
Отырарда, Орта Азия қалаларында шығарьшған ақшалар қолданылды. Қазақстан
территориясы керуен жолдарының маңызды торабына айналды Бірақ XVII ғасырда
феодалдық қырқыс пен жоңғар шапқыншылығының өршуіне байланысты Қазақстанның
оңтүстігіндегі қалалар омірі мен сауда қатынастары қайтадан құлдырап
төмендеді. Қазақ қоғамына патриархалдық феодалдық қатынастар басым болды.
Патриархалдық қатынас сарқыншақтары халық шаруашылығы мен әлеуметгік
омірдің Барлық салаларынан байқалды. Жерге феодалдық мешііік феодалдардың
жайылымдық жерлерге қожалық етуінеп көрінді. Жер қауым меншігі болғанымен
феодалдар жайылымдардың оты мол, шұрайлыларын оздері алып отырды. Жеке
меншіктің объектісі мен феодалдық қанаудың құралы мал болды. Деректерге
қарағанда, ірі феодалдардың бірнеше мың малы болған. Хандықтағы барлық
жердің бас билеушісі хан саналды. Егіншілік аудандарда жер қатынастаоының
феодалдықта діни және меншік түрлері сақталды.Қазақ қоғамында негізінде екі
тап: феодалдар табы (хандар, сұлтандар, байлар, билер т. б.) және
феодалдарға тәуелді шаруалар табы (көшпенділер, жартылай көшпелі малшы-
шаруалар мен егіншілер) болды)Еңбекші бұқара өндірген үстеме өнімді феодал-
шонжарлардың сан түрлі алым-салық (малшылардан алынатын сыбаға, зекет,
соғым, егіншілер мен қол өнершілерден алынатын ұшыр, тағар, бадж және
харадж) салу жолымен иемденуі арқылы жүргізілді. Салықтардан басқа үстеме
жұмыстар істеуге, борышын еңбекпен өтеуге (сауын, қоналғы, жамылғы,
мердігер т. б.) тиісті бодды. Феодалдық право тәртібі жүйесінде адат (әдет)
нормаларымен мұсылмандық право (шариғат) нормалары да қолданылды. XVII
ғасырдың аяғында Тәуке хан түсында жасалған "Жеті жарғы" завдар жинағы
феодалдық топтардың өздеріне тәуелді халықты қанау правосын нығайта түсті,
Қорыта келгенде мал шаруашылығының өнімі қазақтың негізгі азықтық
қорегі әрі киімі, үй жиһазы болды. Оңтүстік Қазақстан мен Жетісу қазақтары
суармалы және тәлімі егін-шілікпен шұғылданды. Өзге аймақтардың кейбір
жерінде қыстау маңы өңделді. Негізгі дақыл тары, кей жерлерде аздаған
бидай, арпа егілді. Көшпелі малшьшар арасыңда қолөнер кесібі, әсіресе, мал
өнімі жақсы өңцелді (Кілем, Ши, Бөрік, Сәукеле, Киіз үй, т.б.)- Соғыс қару-
жарақтары да жасалды. XV—XVII ғасырларда Сығанақ, Ясы (Түркістан), Сауран,
Отырар, Сайрам, Аркук, Өзкент, Аққорған, Сүткент және бірқатар қалалар мен
қыстақтар — Иенкент, Сүри, Қарашоқы, Қарнақ, Қарасаман, Аюкөк, Өзкент,
Қарақұрым сияқты белгілі елді мекендер болды. Қалаларда көзе, ағаш
өндейтін, тері илейтін, киім тоқитын көсіпорындар болды. Ясы мен Отырарда
теңге соғылды. Көшпеңділер сауда-сатғықты жақсы білді. Олар малын, оның
өнімін затқа, астыққа айырбастады. Қазақстан жері арқылы керуен жолдары
өтіп, Орта Азия мен Шығыс Түркістанмен, Орыс мемлекетімен, Сібірмен сауда
қатынастары орнады.
ХVІ-ХVII ғасырларда қазақ қоғамының экономикалық және әлеуметтік
құрамында феодалдық қатынастар үстем болды. Бұл қатынастарға тән
ерекшеліктердің бірі қоғам
Мүшелерінің арасындағы қатынастарда елеулі рөл атқарған қауымдық
рулық формаларды және институттарды сақтап қалу еді. Феодалдық қатынас
жерге деген феодалдық жеке меншік негізінде дамыды (икта, мылық, вакф т.
б.). Ал далалық аймақта жерге деген феодалдық жеке меншік көшіп-қоныс,
жайылымдықка байланысты еді. Олар бұл жерлерге иелік жүргізіп, өздері
шұрайлы жайылымдықты алып отырды. Барлық жердің қожасы хан саналды. Ол
жерді ұлысқа, сұлтандарға, ірі феодалдарға бөліп берді. Қазақ қоғамы екі
таптан құралды: феодалдық тап (хандар, сұлтандар, бай, би, кейбір батырлар,
діни ағзамдар) және феодалға бағынышты шаруалар (көшпелілер, жартылай
көшпелілер — малшы мен диқандар). Феодаддық қанау көптеген алым-салық
малшыдан
— зекет, соғым сыбаға диқаншы мен қолөнер кәсіпшісінен
— ұшыр, тағар, бада, харадж) жинады. Хандық бірнеше
ұлысқа бөліңді, оның билігін Шынғыс тұқымынан тараған сұлтан жүргізді.
Мемлекет билігін бір қолда ұстаған хан азаматтық, әкімшілік, әскери істерді
басқарды.,
Мемлекет басқару жүйесі әдет заңымен және феодалдық мұсылмандық
шариғат правосымен басқарылды. Тәуке ханның "Жеті жарғы" деп аталған зандар
жинағы әдет-ғұрып правосы нормаларының жинағы еді, онда қазақ феодаддық
правосының принциптері неғұрлым толық және айқын бейнелеңді. Бұл зандарда
феодалдық меншікті қорғауға және меншік туралы дау-жанжалды реттеуге басты
назар аударылған. XV-XVII ғасырларда қазақ халқының өзіндік материалдық,
рухани мәдениеті дамыды.
Қазақ хандарының сыртқы саясаты мен дипломатиясы (ХV-ХVII ғ.)
Қазақ хандығы XV ғасырдың 60-жылдарының ортасы мен 70-жылдардың
басында (Мұхаммед Хайдар Дулатидің есебі бойынша 1465—1466 ж.) Батыс
Жетісуда құрылды. Оның негізін қалаушьшар Керей хан мен Жәнібек хан болды.
Қазақ хандықтарының сыртқы саясат жөніндегі бағыт-бағдары және
дипломатиялық қатынасы белгілі бір дәуірдегі ішкі, әсіресе сыртқы жағдайға
сәйкес өзгеріп отырды.
Жәнібек хан мен Керей ханның одақтық қатынас орнаткдн тұнғыш мемлекеті
Монғолстан болды. Бұл достық одақ 1456 жылы құрылып, XVI ғасырдың 30-
жылдарына дейін созылды. 1468 жьшы Әбілқайыр хан өлген соң Шығыс Дешті-
Қышпақты билеу үшін Өзбек ханның мұрагерлерімен күресксн қазақ. хандары
Шайбани әулетімен билікке таласып жүрген Жошы әулетінен шыққан Ахмет
ханмен, Махмұд ханмен, Ибақ ханмен т. б. одақтасты.
Қазақ хандары сыртқы саясатга, ең алдымен, Шығыс Дешті Қыпшақ
мемлекеттерінің ежелгі экономикалық және саяси орталығы болған Сырдария
бойындағы Сығанақ, Сауран, Отырар, Ясы (Түркістар) және басқа қалалардағы
өз билігін нығайтуға күш салды . Ал олардың Дешті-Қыпшақтағы негізгі
бәсекелесі Әбілқайыр ханның немересі Мұхаммед Шайбани хан да қазақ
даласыңдағы халықтарды билеу және одан кейін Орта Азиядағы Темір әулетінің
қол астындағы жерлерді жаулап алу үшін Оңтүстік Қазақстанның осы қалаларына
арқа сүйемек болды.
Дешті-Қыпшақтағы және Түркістан қалалары үшін ұзаққа созылған күрес XV
ғасырдың соңыңда Сырдария бойындағы бірқатар қалалардың қазақ хандарының
қол астына көшуімен және Шайбани әулетінің Орта Азияға ығысуымен аяқтадды.
Шайбани әулетімен уақытша бітім жасалды.
Қазақ хандығы Қасым хан түсыңца (1511—1523 ж.) күшейе түсті. Ол
Жетісудағы өз иелігін едөуір ұлғайтты, Жетісудағы қазақ руларын қазақ
хандығына қосып алды. Қасым хан Орыс мемлекетімен де дипломатиялық байланыс
орнатты. Қасым ханнан кейін қазақ хандықтары әлсіреп, сыртқы саясатта да
өзгерістер болды. Тахир ханның (1523—1533 ж.) Сырдария бойындағы қалалар
үшін Шайбани әулетімен жүргізген соғысы сәтсіз аяқтадды. Ноғай Ордасы
маңғыттарымен соғыста да жеңіліп қалып, моғолдармен одақты нығайту жолын
іздеді. Алайда Жетісуда өз үстемдігін қайта орнатуға тырысқан моғолдың
феодалдық билеушілері бұған қарсы шықты. Ақыры XVI ғасырдың 30-жылдарында
қазақ хандары мен моғол билеушілері арасындағы достық қатынас біржолата
үзілді. Моғолстан ханы Әбд-ар-Рашид хан (1533 жылы таққа отырды) Шығыс
Түркістанда жайылымдық жердің жетіспеуіне байланысты болған экономикалық
қиындықтардан құтылу үшін өзбектермен — Шайбани әулетімен одақтасып, Жетісу
мен Тянь-Шаньды басып алуға тырысты. Қазақтар қырғыздармен одақ құрып,
Жетісу және Тянь-Шапьдағы оз иеліктерінің тәуелсіздігін сақтап қалды
XVI ғасырдың екінші жартысында қазақ хандығының сыртқы саяси жағдайы
бұрынғыдан да қиындай түсті. Әбд-ар-Рашид хаимсн үзаққа созылған соғыс,
ойраттардың (қалмақтардың) Жетісудың шығысына жасаған қысымы, Ноғай ұлысы
мен Сібір хандығының соғысуға әзірленуі, Орыс мемлекетінің 1552 жылы қазан,
1557 жылы Астрахань хандықтарын басып алғаннан кейін қазақ даласына
жақыңдай түсуі — осының бәрі қазақ ханы Хақназарды (1538—1580 жылдары билік
құрған) өзбек ханы Абдолла II мен "анттасқан шарт" жасауға мәжбүр етті.
Қазақ хандары Хақназар, Шығай (1580—1582 жылдары билік еткен), Тәуекел
(1586—1598 жылдары билік құрған) Абдолла ІІ-ге Ташкент билеушісі Баба
сұлтанның билігін басуға көмектесе отырып, Сырдария бойындағы қалаларда өз
жағдайларын жақсарта түсуге тырысты. XVI ғасырдың ақырында Ресеймен
экономикалық және дипломатиялық байланысты нығайту қазақ хаңдықтарының бұл
кездегі жағдайын біршама жақсартудың маңызды факторы болды.
Тәуекел хан 1583 жылы өзбектермен "анттасқан шартты" бұзып, Бұхараға
қарсы Ресеймен саяси одақ құруға қадам жасады. 1594—1595 жылдары
Құлмұхаммед және Вельямин Степанов басқарған елшіліктер алмасылды. Ресейдің
II Абдолла мен Көшімге қарсы соғыста Тәуекелге көмек көрсетуі, сауда
қатынасын ұлғайту жайлы келіс сөздер жүргізілді. Тәуекел хан Сырдария
бойындағы қалалар үшін ұзаққа созылған күресті сәтті аяқталы. Тәуекеддің
мирасқоры Есім ханның (1598—1628 жылдары билік құрған) 1598 жылғы Бұхарамен
жасасқан бітім шарты бойынша Түркістан мен Тащкент қазақ хандығына берілді.
Қазақ хандығының XVII ғасырдағы сыртқы саясаты үш бағытта жүргізілді
Шайбан әулетінің қазақ билеушілерін Ташкент пен Түркістаннан ығыстыруға
тырысқан әрекетіне қарсы күрес; 2 Орыс мемлекетімен қарым-қатынасты бұ-
рынғыдан да нығайта түсу; 3 Жоңғар хандығының шапқыншылығына қарсы
тәуелсіздік үшін күрес. Ал 80-жьшдары Жоңғар хандарының Оңтүстік
Қазақстандағы қысымы күшейді. Жоңғарлардың шабуыл жасау қаупі күшейе
түсуіне байланысты Қазақстанның Ресеймен, Қытаймен қарым-қатынасы бірінші
кезектегі мәселеге айналды.
Қорыта келгенде, Хақназар, Тәуекел, Есім, Тәуке хандар тұсыңда
Ресеймен қазақ хандары арасында елшілік алмасылды. XVI ғасырдың ақырында
Түркістан ауданында күрес қайта орістеді. Тәуекел Орта Азияның сауда
орталықтарына шығу жолындағы күрес саясатын жалғастырады. 1598 жылы
Бұхарамен жасасқан шарты бойынша Сырдарияның орта бойындағы барлық
қалалармен бірге Ташкент тс қачак, хандығына қарады. Қазақ ханының
шапқыншылық самсаты мсмлекетті нығайтпады. XVII ғасырдың басынан бастап
феодалдық қақтығыстар күшейді. XVII ғасырдағы Қазақ хандығының ішкі саяси
жағдайы феодалдық тартыстардың күшеюімен сипатталады. Тәуекел хан Бұхараны
қоршауға алған кезде қаза тапқаннан кейін Түркістандағы билік Есім ханның
(1598-1628) қолына көшті, ал Ташкентге Хақназардың немере інісі Тұрсын
Мұхаммед өзін хан жариялады. Үш жүздің әрқайсысында (Ұлы жүз, Орта жүз,
Кіші жүз) бірте-бірте дербес хан пайда болды. Қазақ хандығының сыртқы
саясаты, әсіресе, Оңтүстік, Оңтүстік-Шығыс шекарасындағы жағдай шиеленісті
Аштарханның ханы Иманқұл т.б. Ташкент пен Түркістан әулетін қайтарып алуға
тырысты. Ойраттардың қазақ жеріне жорығы жиіледі. 1635 жылы Жоңғар
хандығының ... жалғасы
Ұқсас жұмыстар
Бирманың XVI-XIX ғғ әлеуметтік-экономикалық дамуы
Xvi ғасыдағы қазақ хандығының саяи әлеуметтік және экономикалық дамуы
XVI ғасырдың бірінші жартысындағы қазақ мемлекеті
XVI-XVIII ғасыр лингвистикасы
XV – XVI ғғ Қазақ хандығы
XVI ғасырдың ІІ жартысындағы Қазақ хандығы
XV ғасыр – XVIII ғасырдың басындағы Қазақ хандығы
XХ ғасырдың басындағы қазакстаннын,әлеуметтік- экономикалық дамуы
XIX ғасырдың аяғы мен XX ғасыр басындағы социология
Жапония мемлекетінің саяси-экономикалық дамуы
Пәндер

Қазақ тілінде жазылған рефераттар, курстық жұмыстар, дипломдық жұмыстар бойынша біздің қор №1 болып табылады.

Байланыс

Qazaqstan
Phone: 777 614 50 20
WhatsApp: 777 614 50 20
Email: info@stud.kz
Көмек / Помощь
Арайлым
Біз міндетті түрде жауап береміз!
Мы обязательно ответим!
Жіберу / Отправить

Рахмет!
Хабарлама жіберілді. / Сообщение отправлено.

Email: info@stud.kz

Phone: 777 614 50 20
Жабу / Закрыть

Көмек / Помощь