Аркадий Гайдардың шығармашылығы


І Кіріспе бөлім

ІІ Негізгі бөлім

а) Аркадий Гайдардың шығармашылығы
б) Аудармадағы мәтіннің көркемдік деңгейі
в) Тимур және оның командасы повесінің мазмұны

ІІІ. Қорытынды
Курск облысының Льгов қалашығында 1904 жылдың 9 қаңтарында Аркадий Голиков – яғни, болашақ жазушы Аркадий Петрович Гайдар дүниеге келген. Гайдардың әкесі Петр Исидорович халық мұғалімі болған. Льговта сол шақта қант рафинадының зауыты жұмыс істеген. Осы зауыт жұмысшыларына арналып кішкене мектеп салынған. Петр Исидорович сол мектепте қызмет атқарған. Аркадий және оның қарындастарының балалық шағы осы қант зауытының айналасында өтті.
Жазушының анасы, Наталья Аркадьевна, офицер қызы болған. Ол отбасынан жақсы тәрбие алып, Киев гимназиясын жақсыға тәмамдаған.
Үленген күндерінің алғашқы жылдары анасы Наталья Аркадьевна Петр Исидорович қызмет еткен мектепте дәріс берген. Ол ерте кезден балаларына өлеңдер оқып, ауыз әдебиетінен хабардар қылған.
Әкесінің алдында жазушы оқу сауатын өте ерте ашқандығымен қарыздар.
Кітаптар Аркадийдің алдында ол білмеген ғажайып әлемді ашты. Кітап арқылы ол ешқашан қыс болмайтын жерлер, шексіз мұхиттар туралы танып білді. 1913 жылы Аркадий тоғыз жасқа толғанда оны дайындық училищесіне оқуға берген. Ар бір жыл өткен соң Арзамдық реальныйға берген. Сол жылы бірінші дүниежүзілік соғыс басталды.
Алғашқы күндері-ақ Аркадийдің әкесін соғысқа әкеткен. Бірақ майданнан, әкесінен хаттар келіп тұрды.
Соғыс басталғаннан кейін оқу барысы біраз бәсеңдеді. Бірақ оның ең сүйікті оқытушысы Николай Николаевич Соколов (лақап аты - Галка) болған. Соколов қала бойынша ең сауатты кісі болып, көп саяхаттап, бірнеше тіл білген.
1. Гайдар Аркадий «Тимур және оның командасы». Ауд. Ә. Көшімов 3-бас. Алматы, Қазмемкөркемәдеббас, 1964.
2. Энциклопедия 345-347
3. А. Гайдар. Командир полка. – В книге «Обыкновенная биография». «Роман-газета для ребят», 1929, № 8 (3)

Пән: Жалпы тарих
Жұмыс түрі:  Реферат
Көлемі: 28 бет
Бұл жұмыстың бағасы: 300 теңге
Таңдаулыға:   




Жоспар
І Кіріспе бөлім

ІІ Негізгі бөлім

а) Аркадий Гайдардың шығармашылығы
б) Аудармадағы мәтіннің көркемдік деңгейі
в) Тимур және оның командасы повесінің мазмұны

ІІІ. Қорытынды

Курск облысының Льгов қалашығында 1904 жылдың 9 қаңтарында Аркадий
Голиков – яғни, болашақ жазушы Аркадий Петрович Гайдар дүниеге келген.
Гайдардың әкесі Петр Исидорович халық мұғалімі болған. Льговта сол шақта
қант рафинадының зауыты жұмыс істеген. Осы зауыт жұмысшыларына арналып
кішкене мектеп салынған. Петр Исидорович сол мектепте қызмет атқарған.
Аркадий және оның қарындастарының балалық шағы осы қант зауытының
айналасында өтті.
Жазушының анасы, Наталья Аркадьевна, офицер қызы болған. Ол отбасынан
жақсы тәрбие алып, Киев гимназиясын жақсыға тәмамдаған.
Үленген күндерінің алғашқы жылдары анасы Наталья Аркадьевна Петр
Исидорович қызмет еткен мектепте дәріс берген. Ол ерте кезден балаларына
өлеңдер оқып, ауыз әдебиетінен хабардар қылған.
Әкесінің алдында жазушы оқу сауатын өте ерте ашқандығымен қарыздар.
Кітаптар Аркадийдің алдында ол білмеген ғажайып әлемді ашты. Кітап
арқылы ол ешқашан қыс болмайтын жерлер, шексіз мұхиттар туралы танып
білді. 1913 жылы Аркадий тоғыз жасқа толғанда оны дайындық училищесіне
оқуға берген. Ар бір жыл өткен соң Арзамдық реальныйға берген. Сол жылы
бірінші дүниежүзілік соғыс басталды.
Алғашқы күндері-ақ Аркадийдің әкесін соғысқа әкеткен. Бірақ
майданнан, әкесінен хаттар келіп тұрды.
Соғыс басталғаннан кейін оқу барысы біраз бәсеңдеді. Бірақ оның ең
сүйікті оқытушысы Николай Николаевич Соколов (лақап аты - Галка) болған.
Соколов қала бойынша ең сауатты кісі болып, көп саяхаттап, бірнеше тіл
білген. Аркадийдің мектептегі өлеңмен жазған шығармасын оқып, оның нашар
жазылғанын байқаса да Голиковты үйіне шақырып, өз кітапханасын пайдалануға
рұқсат беріп, оқыған шағырмаларды талқылағанды, әңгімелегенді сүйген.
Голиковтың 4-сыныптағы күнделігінен сүйікті авторларының тізімін көріге
болады. Мұнда Пушкин, Гоголь, Толстой, Гончаров, Писарев, Шекспир, Жюль
Верн, Марк Твен, т.б. бар.
Соколовтың секіріңкіреп жүретін жүрісінен балалар оны ойнап, Галка
деп атап кеткендігінен Николай Николаевич өзінің Мектеп повесінде Гайдар
болып аталады.
Ақпан Революциясы басталғанда, Аркадийге 13 жас енді толған. Ол Ендігі
ересек, саналы, өз жасына сай емес болса да, 1917 жылғы оқиғалар
Аркадийге түсініксіз болатын. Біртіндеп оған болып жатқан оқиғалардың
түпкі ойы түсінікті бола бастайды. Онда 1905 жылғы революцияның белгісіз
батырларына деген құрмет сезімі ояна бастайды.
Осы кезден бастап 13 жастағы Аркадийдің өмірі большевиктер іс-
әрекетімен байланысты болады. Содан бастап ол орны толмас көмекшіге
айналады. Ол 14 жасынан Қызыл Армия қатарында азамат соғысына қатысып, 16
жасында полк командирі болады. Бірнеше рет жараланып, әскерден босаған соң,
(1924 ж.) Гайдар әдеби жұмысқа ауысты. 1926 жылы жазылған РВС әңгімесі
оның болашақ балалар жазушысы екенін танытты. Кейін гайдардың Мектеп,
Алыстағы елдер, Әскери құпия, повестері шықты. Оның Чук пен Гек,
Тимур және оның командасы -совет балалар әдебиетінің алтын қорына
қосылған шығармалар. 1941 жылы Гайдар талай шайқастарға қатысып, ерлікпен
қаза тапты. Оның Көпір, Өткелде очектері соғыс тақырыбына арналған.
Гайдар туындылары бойынша Ерлік мектебі, Барабаншының тағдыры, т.б.
фильмдер түсірілді. Қазақ тіліне Төртінші блиндаж, Таңдамалы
шығармалары, Алыстағы елдер, Чук пен Гек, т.б. шығармалары қазақ
тіліне аударылған.
Ольга сырнайды тізесіне сүйеп, оның қайыс бауын иығына ілді де,
жақында естіген бір елең сөздеріне әуен іздей бастады.
Шіркін, енді бір рет
Сізді қайтып көрер ме ем,
Шіркін, енді... Бір рет...
...Екі қайта... Үш қайта.
Сіз ұқпайсыз алайда,
Самолет ұшқыр қарай ма,
Сізді күттім таң атқанша.
Я солай!
Ұшқыр — пилоттар! Бомбылар,
пулеметтер!

Алысқа ұшып кеттіндер.
Сіз қашан қайтасыз
Біле алмаймын оншасын.
Оралғайсыз... Аман-есеі" әйтеуір.

Она положила аккордеон на колени, перекинула ремень через плечо и
стала подбирать музыку к словам недавно услышанной ею песенки:
Ах, если б только раз Мне вас еще увидеть, Ах, если б только... раз...
И два... и три...
А вы и не поймете
На быстром самолете,
Как вас ожидала я до утреннем зари.
Да!
Летчики-пилоты! Бомбы-пулеметы!
Вот и улетели в дальний путь.
Вы когда вернетесь?
Я не знаю, скоро ли,
Только возвращайтесь... хоть когда-нибудь.

Ольга осы өлеңді ыңылдап айтып отырған кезінде аула ішім-дегі дуал
жанында қарауыткан бұталарға бірнеше рст елецдеп көз қырын сала отырған
еді, Ол епді әндетуін тоқтатып орнынан атып тұрды да:
— Ау,! Сіз неге жасырынасыз, сізге не керек, бүл арада? —
деп дауыстады.

Еще в то время, когда Ольга напевала эту песенку, несколько раз
бросала она короткие настороженные взгляды в сторону темного куста, который
рос во дворе у забора.
Закончив играть, дома быстро поднялась и, повернувшись к кусту, громко
спросила:
— Послушайте! Зачем вы прячетесь и что вам здесь
надо?

Бұтанңң арасынан үстінде жұпыны ак киімі бар біреу шыға келді де басын
иіп, сыпайы түрде жауап қанырды:
Мен жасырынған жоқпын. Мен өзім артистеу адам едім,
сізге бөгет жасамайын деп тасада тұрып тындағаным ғой.
Солай-ақ делік, бірақ көшеде тұрып та тыңдауыңызға
болатын еді ғой. Ал сіз неге дуалдан қарғып түстіңіз.

Из-за куста вышел человек в обыкновенном белом костюме. Он
наклонил голову и вежливо ей ответил:
Я не прячусь. Я сам немного артист. Я не хотел
вам мешать. И вот я стоял и слушал.
Да, но вы могли стоять и слушать с улицы. Вы
же для чего-то перелезли через забор.

— Мен бе? Дуалдан дейсің бе?—деп тосын кісі жйбірленіп қалды.— Ғапу
етіңіз, мен мысық емес пін. Анау дуалдың бұрышында тақтайлары сынған екен,
мен көшеден келіп, сол тұстан кірдім.
— Түсінікті,— доп Ольга мырс етіп күлді.— Бірақ есік анау
тұр. Өркеніңіз өссін, сол есіктен көшеге кайыра шығып тұр-
саңыз.

— Я? - Через забор?..— обиделся человек.— Извините, я не кошка. Там, в
углу забора, выломаны доски, и я с улицы проник через это отверстие.
— Понятно!— усмехнулась Ольга.— Но вот калитка. И будьте
добры проникнуть через нее обратно на улицу.

Кісі тіл алғыш екен, бір ауыз сөз айтпастан тысқа шықты да, есікті
жауып қойды. Мұнысы Ольгаға ұнап кетті.
Тоқтаңызшы,— деп Олъга басқыштан түсіп оны бөгеді
де,— сіз кімсіз? Артиссіз бе?
Жоқ,— деді ол кісі.— Мен кәдімгідей инженер-механик-
пін, бірақ қолым бос уақытта өзіміздің завод операсының ойын-
дарына қатысам, ән саламын.

Человек был послушен. Не говоря ни слова, он прошел через калитку,
запер за собой задвижку, и это Ольге понравилось.
Погодите!— спускаясь со ступени, остановила его она.— Вы кто? Артист?
Нет,— ответил человек.— Я инженер-механик, но в свободное время я играю
и пою в нашей заводской опере.

Тоқтаңызшы,— деп Олъга басқыштан түсіп оны бөгеді
де,— сіз кімсіз? Артиссіз бе?
Жоқ,— деді ол кісі.— Мен кәдімгідей инженер-механик-
пін, бірақ қолым бос уақытта өзіміздің завод операсының ойын-
дарына қатысам, ән саламын.
Тыңдаңыз, — деді Ольга оған кенеттен инабатты пішін-
мен. — Мені вокзалға дейін апарып салыңызшы. Мен сіңлімді то-
сып алайын деп едім. Күн кешкіріп, түн болып барады, ал ол әлі
жоқ, әлі жоқ. Есіңізде болсын, мен ешкімнен қорықпаймын, бі-
рақ мен бұл араның көшелерімен таныс емеспін. Е, тоқтай тұры-
ңыз! Шарбақтың есігін неге ашасыз, сіз мені дуал жанында тұ-
рып та күтуіңізге болады ғой.

— Послушайте,— неожиданно просто предложила ему Ольга.— Проводите
меня до вокзала. Я жду младшую сестренку. Уже темно, поздно, а ее все нет и
нет. Я никого не боюсь, но я еще не знаю здешних улиц. Однако постойте,
зачем же вы открываете калитку? Вы можете подождать меня и у забора.
Ол отыра бергенде, Ольга сырнайды колына алды да:
Ұшқыштар — пилоттар!
Бомба — пулеметтер!
Алысқа ұшып кеттіңдер.
Сіз қашан қайтасыз?
Біле алмаймын оншасын,
Аман-есен оралғайсыз... әйтеуір.
Жерде ме, әлде аспанда,
Үстінде ме жат елдердің қос қанат,
Қызыл жұлдызды қанаттар,
Айбынды, сүйкімді,
Әлі солай күтудемін мен сізді.

Он сел. Ольга взяла аккордеон:
...Летчики-пилоты!
Бомбы-пулеметы!
Вот и улетели в дальний путь.
Вы когда вернетесь?
Я не знаю, скоро ли,
Только возвращайтесь...
хоть когда-нибудь.
Гей! Да где б вы ни были,
На земле, на небе ли,
Над чужими ль странами —
Два крыла,
Крылья краснозвездные,
Милые и грозные,
Жду я вас по-прежнему,
Как ждала.

Міне,— деді Ольга.— Бірақ мұның бәрі ұшқыштар туралы, ал танкистер туралы
жақсы әнді мен білмеймін.
Уақа емес,— деді Георгий өтініп,— сіз мен үшін онсыз да бір жақсы сөз
табыңыз.
Ольга керекті жақсы сөз іздеп толғана түсті де Георгидің жауап күткен
тұнық қой көздеріне барлай қарап, жуасып қалды.

Вот,— сказал она.— Но это все про летчиков, а о танкистах я такой хорошей
песни не знаю.
Ничего,— попросил Георгий.— А вы найдите мне и без песни хорошее слово.
Ольга задумалась, и, отыскивая нужное хорошее слово, она притихла,
внимательно поглядывая на его серые и уже не смеющиеся глаза.

Женя, Тимур, Таня үшеуі паркте еді.
Ал енді,— деп Женя ұсыныс жасады,— Георгий қазір жүрмекші. Келіңдер,
оны шығарып салуға команданы жинайық. Келіңдер, номір бірінші нұсқа бойынша
жалпы шақыру дабылын қағайық. Бір апыр-топыр қызық болсын!
* Керегі жоқ,— деді Тимур.
* Неге?
Керегі жоқ. Бұрын басқа ешкімді де біз бұлайша шығарып салған емеспіз.
Жарайды, солай-ақ болсын,— деді Женя келісіп,— сендер отыра тұрыңдар, мен
су ішіп келейін.

Женя, Тимур и Таня были в саду.
Слушайте,— предложила Женя.— Георгий сейчас
уезжает. Давайте соберем ему на проводы всю команду.
Давайте грохнем по форме номер один позывной сигнал
общий. То-то будет переполоху!
Не надо,— отказался Тимур.
Почему?
Не надо! Мы других так никого не провожали.
Ну, не надо, так не надо,— согласилась Женя.—
Вы тут посидите, я пойду воды напиться.

Ол кетіп қалған кезде Таня жатты да күлді.
* Саған не болды?—деп Тимур таңданды.
Ой, жігіт, ой, біздің Женка қандай қу! Мен су ішіп келем дейді.— Таня
одан әрі сықылықтай берді.

Она ушла, а Таня рассмеялась. Ты чего? — не понял Тимур. Таня
рассмеялась еще громче.
— Ну и молодец, ну и хитра у нас Женька! Я пойду воды напиться!

Құлақ салыңдар!—деп шарбақтан шаттана айқайлаған Женяның даусы естілді.—
Номер бірінші нұсқа бойынша жалпы шақыру дабылын қағамын.
— Есалаң қыз! — деп Тимур тұра жүгірді.— Қазір мұнда жүз адам бір-ақ
қаптайды! Мұның не?

— Внимание! — раздался с чердака звонкий, торжествующий голос
Жени.— Подаю по форме номер один позывной сигнал общий.
— Сумасшедшая! — подскочил Тимур.— Да сейчас сюда примчится сто
человек! Что ты делаешь?
Алайда ауыр дөңгелек шыр айналып, сықырлап, сымдар: үш — тоқта!, үш —
тоқта! — кідіріс! — деп зуылдап жүре берді. Сөйтіп, сарай, үйшік
төбелерінің астындағы, тауық қораларындағы сигнал қоңыраулары салдыр-гүлдір
етті.
Жүз болмағанымен, кемінде елу шамалы бала таныс дабыл соғылған жаққа
қарай ат койып келе жатты.

Но, уже закрутилось, заскрипело тяжелое колесо, вздрогнули,
задергались провода: Три — стоп, три — стоп, остановка! И загремели под
крышами сараев, в чуланах, в курятниках сигнальные звонки, трещотки,
бутылки, жестянки. Сто не сто, а не меньше пятидесяти ребят быстро мчались
на зов знакомого сигнала.

Оля,— деп Женя террасқа ентіге кірді,— біз де шығарысып салуға барамыз?
Біз көппіз. Терезеге қарашы!
Еһе,— деді Георгий пердені ысырып қойып.— Ия, командаларың көп екен.
Эшелопға мінгізіп, оны мапданға жіберуге де болады.

— Оля,— ворвалась Женя на террасу,— мы пойдем провожать тоже! Нас
много. Выгляни в окошко.
— Эге,— отдергивая занавеску, удивился Георгий.— Да у вас команда
большая. Ее можно погрузить в эшелон и отправить на фронт.

Болмайды! — деп Женя күрсінді де, Тимурдың айтқан сөзін қайталады,—
біздің бауырларды өз беттерімен бара қалса, желкелеп қуыңдар деп барлық
бастықтар мен командирлерге қаттыдан да қатты бұйрық берілген. Бұл дұрыс
емес! Ерік берілсе мен де бір көдеге жарар едім... үрысқа шабуылға шығар
едім. Пулеметтер оқ ататын Сапқа!.. Бірінші барар ем!
...Ал сен әлемдегі бірінші мақтаншақ және атамансың! — деп Ольга оны
кекетті де, сырнайының қайысын пығына ілді:
Кәні, олай болса, жолаушыны мұзыкамен шығарып салайық — деді.

— Нельзя! — вздохнула, повторяя слова Тимура, Женя.— Крепко-накрепко
всем начальникам и командирам приказано гнать оттуда нашего брата по шее. А
жаль! Я бы и то куда-нибудь там... в бой, в атаку. Пулеметы на линию огня!
Пер-р-вая!
— Пер-р-вая... ты на свете хвастунишка и атаман!— передразнила ее
Ольга, и, перекидывая через плечо ремень аккордеона, она сказала:— Ну что
ж, если провожать, так провожать с музыкой.
Олар көшеге шықты. Ольга сырнай тартып келеді. Бұған қосыла қаңылтыр
сауыт, шыны бөтелкелер мен таяқтар да соғылды. Жол-жөнекей құрылған оркестр
алға ойқастап шыға келді. Іле-шала ән де шырқалды.

Они вышли па улицу. Ольга играла па аккордеоне. Потом ударили
склянки, жестянки, бутылки, палки — это вырвался вперед самодельный
оркестр, и грянула песня.
Бұлар жасыл жапырақты көшелерді өрлей жүрді, қатарға жаңа серіктестер
қосыла берді. Әуелі тосын адамдар мына у-шу, дабыр-дүбірдің, әннің не
жөнімде екеніне түсінбеді. Бірақ кейін аңғара келе жымия күлісіп,
кейбіреулері ішінен, кейбіреулері дауыстап, Георгийдің жолы болуына
тілектестік білдірді.
Олар платформаға жақындап келген кезде, станция жанынан іркілместен бір
әскери эшолон ете берді.

Они шли по зеленым улицам, обрастая все новыми и новыми провожающими.
Сначала посторонние люди не понимали: почему шум, гром, визг? О чем и к
чему песня? Но, разобравшись, они улыбались и кто про себя, а кто и вслух
желали Георгию счастливого пути. Когда они подходили к платформе, мимо
станции, не останавливаясь, проходил военный эшелон.

Алдыңғы вагондарға қызыләскерлер орналасқан. Оларға жұрт қолдарын көтере
дауыстайды. Бұдан соң үстінде көк тертелері сорайған арбалары бар жайдақ,
бұдан кейін аттар тиелген жабыіс. вагоидар өтті. Аттар алдарындағы пішенді
алаңсыз жеп тұр. Жұрт бұларға да Ура! деп айқайласты. Ең соңында сұр
кенептермен қымталған жүктері бар жайдақ вагондар да өте шықты. Осы арада
поезд жүрісіме теңселген сақшы сіресіп тұр.

В первых вагонах были красноармейцы. Им замахали 'руками, закричали.
Потом пошли открытые платформы с повозками, над которыми торчал целый лес
зеленых оглобель. Потом — вагоны с конями. Кони мотали мордами, жевали
сено. И им тоже закричали ура. Наконец промелькнула платформа, на которой
лежало что-то большое, угловатое, тщательно укутанное серым брезентом. Тут
же, покачиваясь на ходу поезда, стоял часовой.
Бақшадан оралған кемпір осылайша эрекеттенген нәрестені көрді. Тап-
тұйнақтай етіп жиналған отынды көргенде, кемпірдін көзі бажырайып кетті, ол
тоқтай қалды да:
— Мен жоқта мұны істеп жүрген кім? — деп сұрады.

За этим занятием и застала его вернувшаяся из огорода бабка. Вытаращив
глаза, она остановилась перед аккуратно сложенной поленницей и спросила:
— Это кто же тут без меня работает?

Қабықтарды жинастырып жүрген балақай маңғаздана тұрып:
— Әже, сен көрмей тұрсың ба,— жұмыс істеп жатқап мына мен ғой,— деді.

Малыш, укладывая бересту в поленницу, важно ответил:
— А ты, бабушка, не видишь — это я работаю,

Аулаға сүтші кемпір келіп кірді. Екі кемпір бас қосып, су мен отын
жайында болған уакиғаны қызулы түрде әңгіме ете бастады. Әрі-беріден соң ол
екеуі бөбекті қолға алды. Бірақ одан жөнді жауап ала алмады. Ол былай деп
түсіндірді: аулаға бір жүгермектер аптыға кірді де, оның аузына тәтті
бүлдірген салды, қолына қауырсын ұстатты және бұған қос құлақты, төрт аяқты
көжек ұстап бермек болды. Ал содан соң олар отынды апыл-ғұпыл жинады да,
тағы да құйғытып кете барды...

Во двор вошла молочница, и обе старухи оживленно
начали обсуждать эти странные происшествия с водой и с дровами.
Пробовали они добиться ответа у малыша, однако добились немногого. Он
объяснил им, что прискочили из ворот люди, сунули ему в рот сладкой
земляники, дали перо и еще пообещали поймать ему зайца с двумя ушами и с
четырьмя ногами. А потом дрова покидали и опять ускочили.

Шарбак есігінен Нюрка кірді. Кемпір одан:
— Нюрка, сен қораға әлгіде кіргендерді көрген жоқсын ба?
— деп сұрады.
— Мен ешкіні іздеп келдім, — деп Нюрка көңілсіз жауап берді.— Мен таң
атқалы тоғай ішін, сайдың бойын шарладым.

B калитку вошла Нюрка.
— Нюрка,— спросила ее бабка,— ты не видала, кто
к нам сейчас во двор заскакивал?

— Я козу искала,— уныло ответила Нюрка.—Я все
утро по лесу да по оврагам сама скакала.
Ұрлап кетті! Қандай ешкі еді? Ешкі емес, кептер, нағыз кептердің өзі
еді!—деп кемпір сүтші әйелге мұңын шаға бастады. Я, сондай кептерді
көрсемші!,— деп Нюрка кемпірден
кейін шегініп, оны кекей сөйледі. — Ол мүйізімен жанқай бастағанында
қайда барарыңды да білмессің. Кептерде ондай мүйіз болмайды.

— Украли!— горестно пожаловалась бабка молочнице.— А какая была коза!
Ну, голубь, а не коза. Голубь!
— Голубь!
— отодвигаясь от бабки, огрызнулась Нюрка.
— Как почнет шнырять рогами, так не знаешь,
куда и деваться. У голубей рогов не бывает.

Жап аузынды, Нюрка, жап деймін ашықауыз, миқұла
қыз, — ... жалғасы
Ұқсас жұмыстар
Абай шығармашылығы
Шәкәрімнің шығармашылығы
Құқық шығармашылығы
Ж. Жақыпбаев шығармашылығы
Тәкен Әлімқұлов өмірбаяны, шығармашылығы
Сәбит Дөнентаевтың шығармашылығы
Сералин Мұхамеджан шығармашылығы
Мұхтар Әуезовтың шығармашылығы
Үмбетей жырау шығармашылығы
Ыбырай Алтынсарин шығармашылығы
Пәндер
Көмек / Помощь
Арайлым
Біз міндетті түрде жауап береміз!
Мы обязательно ответим!
Жіберу / Отправить

Рахмет!
Хабарлама жіберілді. / Сообщение отправлено.

Email: info@stud.kz

Phone: 777 614 50 20
Жабу / Закрыть

Көмек / Помощь