XX- ғасыр философиясының негізгі мәселелері


І. Кіріспе
ІІ. Негізгі бөлім

2.1. XX. ғасыр философиясының негізгі мәселелері және бағыттары.
2.2. Психоанализ. З.Фрейд және Э.Фромм. Неопозитивизм.
2.3. Өмір философиясы: С.Къеркегор, А.Шопенгауэр, Ф.Ницше. Экзис.тенциализм: М.Хайдеггер. Ж.Сартр. А.Камю. К.Ясперс. Н.Аббаньяно. Постмодернизм.
2.4. Неотомизм. Структурализм. КЛеви.Стросс. Гериеневтика.Г.Гадамер.

ІІІ. Қорытынды.
Батыс философиясы үшін ХІХ-ғасырдың соңы мен ХХ-ғасыр дәуірдің өзіндік санасы айқын көрініс тапқан және тарих пен мәдениет дамуының логикасы бұрынғыдан өзгеше түсіндірілген неше түрлі бағыттарға толы ерекше кезең болды. ХІХ-ғасырдың соңынан бастап Батыс философиясында философияның жаңа, классикалық емес типі қалыптаса бастады және ол ХХ-ғасырда қарқынды дамыды. Оның құрамына неотомизм, тстенциализм, позитивизм, постмодернизм, структурализм және тағы басқа бағыттар кіреді. Оларға белгілі бір деңгейде тұтастық тән деуі болады, бірақ айқын білінетін ерекшеліктері де бар.
ХХ-ғасыр философиясының қалыптасуы шарттары туралы айтсақ:
1) ХХ-ғасырда Европа басынан кешкен тарихи-әлеуметтік өзгерістер әсіресе бірінші және екінші дүние жүзілік соғыстар қоғам мүшелерінің бойында үрей мен қорқыныш, адамзат пен жеке адамның болашағына деген сенімсіздік туғызды;

Пән: Философия
Жұмыс түрі:  Реферат
Көлемі: 11 бет
Бұл жұмыстың бағасы: 400 теңге
Таңдаулыға:   
Тегін:  Антиплагиат

Қандай қате таптыңыз?

Рақмет!






Жоспары:

І. Кіріспе

ІІ. Негізгі бөлім

2.1. XX- ғасыр философиясының негізгі мәселелері және бағыттары.
2.2. Психоанализ. З.Фрейд және Э.Фромм. Неопозитивизм.
2.3. Өмір философиясы: С.Къеркегор, А.Шопенгауэр, Ф.Ницше. Экзис-
тенциализм: М.Хайдеггер. Ж.Сартр. А.Камю. К.Ясперс. Н.Аббаньяно.
Постмодернизм.
2.4. Неотомизм. Структурализм. КЛеви-Стросс. Гериеневтика.Г.Гадамер.

ІІІ. Қорытынды.

1. XX- гасыр философиясының негізгі мәселелері және багыттары.

Батыс философиясы үшін ХІХ-ғасырдың соңы мен ХХ-ғасыр дәуірдің
өзіндік санасы айқын көрініс тапқан және тарих пен мәдениет дамуының
логикасы бұрынғыдан өзгеше түсіндірілген неше түрлі бағыттарға толы ерекше
кезең болды. ХІХ-ғасырдың соңынан бастап Батыс философиясында философияның
жаңа, классикалық емес типі қалыптаса бастады және ол ХХ-ғасырда қарқынды
дамыды. Оның құрамына неотомизм, тстенциализм, позитивизм, постмодернизм,
структурализм және тағы басқа бағыттар кіреді. Оларға белгілі бір деңгейде
тұтастық тән деуі болады, бірақ айқын білінетін ерекшеліктері де бар.
ХХ-ғасыр философиясының қалыптасуы шарттары туралы айтсақ:
1) ХХ-ғасырда Европа басынан кешкен тарихи-әлеуметтік өзгерістер әсіресе
бірінші және екінші дүние жүзілік соғыстар қоғам мүшелерінің бойында үрей
мен қорқыныш, адамзат пен жеке адамның болашағына деген сенімсіздік
туғызды;
2) Қоғам дамыған сайын оның өміріндегі қарама-қайшылықтар күшейе түсіп,
адамзат пен өркениеттің алдында шешімі қиын, жаңа діни ұлттық, этникалық
мәселелер пайда болды, оларды шешуге дәрменсіз қоғамды дағдарыс жайлады;
3) Бұл қоғамдық дағдарыс жеке адамның жаттануы мен өгейсінуін ту-ғызды,
себебі қоғам тұлғаның ішкі дүниесі мен оны мазалаған мәселелер туралы бас
ауыртпады;
4) Бұрынғы философиялық жүйе ХХ-ғасыр адамын толғантқан сұрақ- тарға жауап
беруге қабілетсіз еді, Жалпы адам дегеніміз не? деген сұрақ- пен
шектелмей, Мен кіммін? сауалын қоятын философиялық бағыттарға қажеттілік
туды.

2. Психоанализ. З.Фрейд және Э.Фромм. Неопозитивизм.

Осындай бағыттардың бірі – психоанализ – ХІХ-ғасырдың соңында
психиатрия шеңберінде истерияны, невроздарды катарсис, өзін-өзі тазарту
методы ретінде пайда болып, кейінірек австриялық невропатолог Зигмунд Фрейд
(1856-1939) адамның жанының тылсым байланыстары мен негіздерін зерттеуге
бағытталған психологиялық доктринаға айналдырған ілім. З.Фрейд адам
психикасы өзінің сипаты бойынша саналыдан (сознательное) ғана емес,
бейсаналыдан (бессознательное) және саналының алдындагыдан
(предсознательное) да тұратын компоненттерден құрылған белгісіз конгломерат
екендігі туралы қорытындыға келді. Фрейд бейсаналыны факт, адам рухының
саласы және адам қызметінің ажырамас бөлігі ретінде түсінді. Бейсана
процестердің мәнін түсінуге тырысқан Фрейд бейсаналыны сараптай келіп, оның
мынадай түрлерін бөліп көрсетеді. Біріншіден, жасырын, тылсым, латентті:
бірдеңе туралы саналы түсінік, ол кейін осындай күйде қалмауы да, ал
белгілі бір қолайлы жағдайларда қайтадан саналы болуы да мүмкін. Бұл түрді
Фрейд сананың алдындағы деп атайды. Екіншіден, шығарылып тасталған
бейсаналы, оларға белгісіз күштер кедергі жасағандықтан саналы бола
алмайтын түсініктер, осылар бейсаналы, немесе шығарылып тасталған бейсаналы
деп аталады, оларға кедергі күштерді арнайы психоаналитикалық
процедуралардың көмегімен ғана жоюға болады. Бейсаналыны Фрейд адам
психикасының мәнін құрайтын басты компонент, ал саналыны бейсаналының
үстіне құрастырылатын, бейсаналыдан туындайтын ерекше инстаниия деп
есептеді. Тұлғаның моделін Фрейд мынадай үш элементтен тұратын үлгіде
жасайды: Ол (Оно) бейсана құштарлықтардың терең абаты. психикалық
өздік, әрекет етуші индивидтің негізі, тұлғаның баска құрамдас
бөліктерінің жұмыс жасау зандарынан өзгеше өзіндік заңдарды басшылыққа
алатын психикалық инстанция; Мен (Е%о) – саналылык саласы, адамның ішкі,
бейсаналы дүниесі мен сыртқы реалдылыктың арасын жалғастырушы; Меннен
Жогары ( Sиреr-еgo) – ішкі тұлгалык ұят, қоғамдық қағидалар, моральдық
цензура, бейсаналы мен саналының арасын жалғастырушы.
Фрейдтің пікірінше, адамның мінез-құлқы, тәртібінің негізі оның бейсаналы
құштарлықтары, ал алғашқы құштарлықтарды құрайтын сексуалдық құштарлықтар,
немесе, либидо.
Психоанализдің гуманистік психоанализ немесе неофрейдизм деп ата-латын
бағытының негізін салушы неміс-американдық философ, психолог. социолог
Э.Фромм (1900 -1980) Фрейдтің биологизмін, либидо теориясын. табиғилық пен
әлеуметтікті қарама-қарсы қоюын, психологияны философия мен этикадан
бөлектеуін сынады. Ол адамды әлеуметтік тіршілік етуші, табиғи және
адамдандырылған дүниемен үнемі байланыс жасаушы ретінде қарастырады. Оның
ойынша. Фрейдтің ілімі адамды тереңірек тануға мүмкіндік бергенімен, оның
өмірінің мән-мағынасы, моральдық және этикалық нормалар туралы, адам қалай
өмір сүруі керек және не істеуі тиіс деген сұрақтарға жауап бермеді. Э.
Фромм К.Юнгтің аналитикалық психологиясы да адам өмірінің мәні мәселелерін
назардан тыс қалдырды деп есептеді. Адамның этикалық мінез-құлықтарының
бастауын адамның өзінен іздеген гуманистік этиктердің еңбектеріне сүйене
отырып, Фромм моральдық ұстанымдар адамның ішкі қасиеттеріне негізделген
болуы керек, әйтпесе оларды бұзу тұлғаның психикалық және эмоциялық
құлдырауына әкеледі деген тұжырым жасайды. Осыдан келіп гуманистік
психоанализдің мақсаты шығады – гуманистік этиканың құндылықтарын меңгеру,
өзінің ішкі табиғатын танып-білу және өмір өнерін игеру арқылы адамның
ішкі мүмкіндіктерін дамытуына, өмір сүруге ұмтылуына ықпал ету.
Фромм еркіндік және жаттану категориялары арқылы адамдардың ба-сым
көпшілігі өзінің нағыз Менін, Өздігін емес, Жалған Менін да-
мытатынын, осы процестің нәтижесінде өзін жоғалтып, ешшеңеге айна-латынын
көрсетеді. Бірақ Фромм адамның онтологиялық және тұлғалық сипаттамаларына,
әсіресе үмітп элементіне сүйене отырып, оптимистік болжамдар жасайды.
Оның пікірінше, үміт өмір құрылымының ішкі элементі, ол пассивті
үміттену, күту емес, белсенді әрекетке дайын болу,адам рухының динамикасы,
адам болмысының маңызды шарты, сондықтан да Фромм адамды Ното еsрегапs (
үміті бар) деп сипаттайды.
Позитивизм – қазіргі заманғы таным теориясынын бағыты. О негізін қалаушы –
француз философы Огюст Конт (1798-1857). Позитивистердің пікірінше,
болмыс, материя, сана және т.б ұғымдарға, страктылық ойлауға
сүйенетін дәстүрлі философия енді жарамсыз, бебі, тек тәжірибе немесе
ғылыми эксперимент арқылы тексерілген позитивті, жағымды білім ғана ақиқат,
нақты, жаратылыстану ғылымдарына математикаға жақын философия ғана ақиқат
философия. Позитивизм өзі дамуында үш кезеңнен өтті:
1) позитивизм жоғарыда аталған мәселелерді алғашқы болып қойып,
философияның міндеті – объективті өмір сүруші материалдық дүние туралы
нақты ғылымдар жинаған білімдерді қорыту және жүйелеу деп ымдады. Бұл
кезеңнің екілдері – О.Конт, Г.Спенсер, Дж.Милль.
2) махизм – дүниені түйсіктер жиынтығы ретінде бейнелеп, философия адам
тәжірибесінің сезімдік негізін, психифизиологиялық формаларын сараптауы
тиіс деп есептеді, яғни субъективтік идеализмге көбірек бет бұрды. Негізгі
өкілі – австриялық физик Э.Мах.
3) неопозитивизм – ғылыми теориялардың ақиқаттылығын, салтырмалы құндылығын
анықтау тәсілдерін зерттеумен айналыс Өкілдері: К.Поппер, И.Лакатос, Т.Кун
және т.б. Олар ғылыми білімд тексерудің негізігі принциптері ретінде
верификация, фальсификация және конвенция принциптерін ұсынды.

3. Өмір философиясы: С.Къеркегор, А.Шопенгауэр, Ф.Ницше. Экзис-тенциализм:
М.Хайдеггер. Ж.Сартр. А.Камю. К.Ясперс. Н.Аббаньяно. Постмодернизм.

Постмодернизм – монизм философиясын терістеп, плюрализм
философиясын, табиғат пен қоғамдағы көптік, сантүрлілік идеясын жария
еткен, қазіргі заманғы мәдениеттің мазмұны, ойлаудың және ізденістің жаңа
стилі көрініс тапқан философия. Негізгі өкілдері: орыс филосотары
Е.П.Блаватская (1831-1891), Д.Л.Андреев (1906-1959), Г.Г.Шпет (18 1940),
француз философтары Поль Рикер (1913) және Жак Деррида (19 2004),
американдық жазушы-философ Карлос Кастанеда (1925) және Постмодернизмнің
негізгі тұжырымдары:
1) Объективтілік реалдылық көпөлшемді, оның мәні мен формаларының
арасындағы байланыс-қатынастарының сипаты сан түрлі қаситерге ие.
Объективтік реалдылық идеалдық немесе материалдық қана емес, сонымен қатар
мистикалық, эзотерикалық бола алады. Дүние ұйымдастырылған ғана емес,
ретсіз, хаостық сипатқа да ие.
2) Онтологиялық плюрализм мен гносеологиялык плюрализм бірлігі. Мәдени
өмірдің салаларының арасындағы шекаралар жойы керек, таным теориясындағы
бірін-бірі толықтырушылық, көптәсі көзқарастардың әр түрлілігі дінде де
орын алуы тиіс.
3) Адамдардың араласуындағы монологиялық текст- мәтіндердің орнын
сұхбаттасу, үйренушілер мен үйретушілердің бір- біріне өзара әсері, оқыту
процесін белсенді ететін әр түрлі тәсілдердің көптігі басуы тиіс.
Өмір философиясы – Батыс философиясының белгілі, өкілдері өте көп
бағыттарының бірі сөп бағыттарының бірі. Өмір философиясы өмірді дүниенің
бір бөлігі ретінде ғана қарастырумен шектелмей, оны дүниенің бір бөлігі қақ
ортасына қояды, өмір ұғымына сүйене отырып, дүние мен өмірді толық түсінуге
талпыныс жасайды. Өмір филосолософияның міндетін тек осылай түсіндіреді,
себе мәселесін зерттейтін ғылым болса, адам үшін өмірден жоқ деп есептейді.
Өмір философиясының негізін салушы – дат философы С.Кьеркегор (1813 -1855).
Дүниенің бастауы ретінде сананы емес, уайым-қайғыға толы экзистенциалдық
ішкі сезімдерді қарастыруды ұсынды. Оның ойынша, адамның шын болмысын
пайымдау арқылы емес, адамның бойындағы үрей, ... жалғасы
Ұқсас жұмыстар
Xx ғасыр басындағы қазақ әдебиеті
Xx ғасыр лингвистикасындағы бағыттар мен мектептер
Орта ғасыр философиясы. Орта ғасыр философиясының ерекшеліктері, мәні
Ортағасырлық мұсылман философиясының негізгі бағыттары
Қазақстанның XX ғасыр басындағы оқу ағарту ісі
Орта ғасыр философиясының жалпы сипаттамасы және ерекшеліктері
Грек философиясының негізгі сұрағы
Көне Қытай философиясының негізгі ұғымдары
Өмір философиясының негізін салушы
Кант философиясының сыни кезеңдегі қойған мәселелері
Пәндер
Көмек / Помощь
Арайлым
Біз міндетті түрде жауап береміз!
Мы обязательно ответим!
Жіберу / Отправить

Рахмет!
Хабарлама жіберілді. / Сообщение отправлено.

Email: info@stud.kz

Phone: 777 614 50 20
Жабу / Закрыть

Көмек / Помощь