Дүлдүлдер өткен... дүбірлі даланы тербеп

Жыл сайын ақпанның соңғы күндері Жамбыл мұражайында жыр алыбының туған күніне орай жиын өтеді. Ұлы ақынның ұрпақтары, қаламгерлер бас қосып, ата жайлы, оның телегей теңіз мұрасы жайлы ғибратты сөз, естеліктер айтылады. Дастарқан жайылып, ұлы ақын рухына бас иіп, дұға бағыштаймыз. Біз осы бір шараға қатысқан сайын үнемі бір өзгеше әсерде боламыз. Ең алдымен, жүз жасаған абыздың аруағын тым жақыннан сеземіз. Жаңа ғана шапанын сүйретіп, жай басып жанымыздан өтіп кеткендей. Ол басқан топырақта әлі суымай табан ізінің жылуы жатқандай. Ауада қалқып шалдың шапан исі қалғандай. Сондайда өкініш баурайды. Көзі тірісінде бала болып осы шалдың киелі шапанының шалғайына бір кіріп-шықпағаныңа өкінесің. Сөйте алған ұрпақтың бақытына қы­зығасың. Соның өзі-ақ былайғы өмірде рухани азық, жанға медет болар еді-ау! Осындайда дана тұлға, өмірде көрмегені жоқ шежіре шалдарды сағынасың. Сол шалдар қасиетті ақ дастарқан басында алқа-қотан отырып, әңгіме қозғағанда босаға жақта отырған біздің көз алдымыздан көлбеңдеп күллі дүние өтер еді-ау. Өткен ғасырмен бірге келмеске шапанын сүйретіп, көшпелі дәуір куәсіндей “дария кеуде тау мүсін” қариялар да өтіп кетіпті-ау! Біздің бала кезімізде ондай қариялар әр ауылда болушы еді. Сөйлеп кетсе табан астында тарих тіріліп қоя берер еді... Аузында дұғасы, өн бойында иманы тұнған сол қариялар ауылдың даналық қазынасындай көрінуші еді. Ал енді сол кемеңгер қариялар, арасына домбырасын көтеріп алыстан жырау келер болса, бәрі ысырылып төрден орын беретін. Өйткені, кемеңгер қариялар әр ауылда кездессе де суырыпсалма сайыпқыран жыраулар әр ауылда кездесе бермейтін. Жыраудың орны бөлек. Сондықтан да олар ескі ауылдың сағына күтетін қонағы. Кітапхана, баспасөз, театр, кино, теледидары, радиосы жоқ ол заманда ескі ауыл үшін жырау-жыршының келуі бір мереке болатын. Өнер мерекесі. Тек қана өнер мерекесі емес, сондай-ақ жеткіншек ұрпақ үшін теңдессіз мектеп, елдік пен ерлік мерекесі. Жамбыл ата естелігінен: “Ел менен жыр сұрағанда, кепкен ботаның тұлыбына еміренген маядай, батырларды жырла дейтін. Мен де жұрттың тілегіне сәйкес Өтеген батыр, Саурық батыр, Сұраншы батыр, Көрұғлы батыр, Алатай Жапарқұлдың жырларын айтатын болдым. Ел есіткенде ыңыранып жылайтын...”
        
        ДҮЛДҮЛДЕР ӨТКЕН... ДҮБІРЛІ ДАЛАНЫ ТЕРБЕП
Жыл сайын ақпанның соңғы күндері Жамбыл ... жыр ... ... орай жиын ... Ұлы ... ... қаламгерлер бас қосып, ата
жайлы, оның телегей теңіз мұрасы жайлы ғибратты сөз, естеліктер айтылады.
Дастарқан жайылып, ұлы ақын ... бас иіп, дұға ... Біз осы ... ... ... ... бір өзгеше әсерде боламыз. Ең алдымен, жүз
жасаған абыздың аруағын тым жақыннан сеземіз. Жаңа ғана ... ... ... ... өтіп кеткендей. Ол басқан топырақта әлі суымай табан
ізінің жылуы жатқандай. Ауада қалқып шалдың шапан исі ... ... ... Көзі ... бала ... осы шалдың киелі шапанының
шалғайына бір кіріп-шықпағаныңа өкінесің. Сөйте алған ... ... ... өзі-ақ былайғы өмірде рухани азық, жанға медет болар еді-
ау! Осындайда дана тұлға, өмірде ... жоқ ... ... ... ... қасиетті ақ дастарқан басында алқа-қотан отырып, ... ... ... ... ... көз ... ... күллі дүние
өтер еді-ау. Өткен ғасырмен бірге келмеске шапанын сүйретіп, көшпелі дәуір
куәсіндей “дария кеуде тау ... ... да өтіп ... ... ... ... қариялар әр ауылда болушы еді. Сөйлеп кетсе ... ... ... қоя ... еді... Аузында дұғасы, өн бойында иманы тұнған сол
қариялар ауылдың даналық қазынасындай көрінуші еді. Ал енді сол ... ... ... ... ... ... келер болса, бәрі
ысырылып төрден орын беретін. Өйткені, кемеңгер қариялар әр ... ... ... ... ... әр ... кездесе бермейтін. Жыраудың
орны бөлек. Сондықтан да олар ескі ... ... ... ... ... ... ... теледидары, радиосы жоқ ол заманда ескі
ауыл үшін жырау-жыршының ... бір ... ... Өнер мерекесі. Тек қана
өнер мерекесі емес, сондай-ақ жеткіншек ұрпақ үшін теңдессіз мектеп, елдік
пен ... ... ... ата ... “Ел менен жыр сұрағанда, кепкен
ботаның тұлыбына еміренген маядай, батырларды жырла дейтін. Мен де жұрттың
тілегіне ... ... ... ... батыр, Сұраншы батыр, Көрұғлы батыр,
Алатай Жапарқұлдың ... ... ... Ел ... ... ба?! ... ... дейтін”, “Ел есіткенде ыңыранып
жылайтын” дейді Жамбыл ата. Шолақ қайырылған осынау ... ... ... ... ... ... сыр жатыр! “Ыңыранып жылайтын” дейді.
Астапыралла! Аузына қараған дүйім жұртты ... ... ол ... ... ... жылатып, жүрегін көздің жасымен шылатқан неткен
құдірет!? Дүйім жұртты аузына қаратып жан-дүниесін дүр ... ол ... ... мынау мүмкіндігінде шек жоқ дамыған заманда, жалт-жұлт еткен
заманауи ... дәл ... ... ... ... ... қойып ыңыранта
ала ма? Тереңін шайқап ... ала ма?! Ал ... ... ... ... алушы еді ғой. Сонда бұл феноменнің сыры неде? Ол нендей құдірет?
Сөйтсек, ол ... — ұлы ... ... ... ... ... жыр
құдірет екен. Әзелден атамыз қазақ табынған сөз ... ... Оған тағы ... ... ... екен. Домбыраның сазы мен жыраудың әуезі. Осынау ... ие ... ... ғана бұл ... ... ... ... алыпты.
Халық сүйіспеншілігіне бөлене алған. Ұлттың рухын ... ... ... ... ... рөл атқарған. Шаршы топта Жамбыл жырау
толғағанда “елдің ыңыранып жылауы” содан. ... үш өнер – ... сөз ... саз және ... көмей әуез дарыған жыр сүлейімен жүздесу қашанда
сананы сілкіп, ... ... ... қозғаған. Тыңдаған жұртты ыңырантқан.
Ондай жүздесуде ... ... шөл ... ... ... ойнап нұр
жауғандай жанға дауа шипалы сөз-жаңбыр нөсерлейтін болған. Шөліркеген шөл
даланың сусыны ... ... ... нұры ... ... ... ... арылу күйін кешкен. Рухтанған, түлеген, жаңғырған, желпінген,
тазарған, ширыққан. Ал енді осы ... қара ... ... ... жыр жаңбырын нөсерлеткен құдіретті өнер иесінің өзі ... ... ... алды? Мұндай дәстүрлі өнер тек ... ... ... ... ... ... жеткені айғақ. Кез
келген жыраудың қайнар көзіне үңілсеңіз, ... ... ... Бұл ... көз ... көне ... ... басталады.
Бұл өнердің бастауы тым әрі, орта ... ... ... ... да әрі Қорқыт ата, одан да ежелгі түркі тарихын жырмен тасқа
қашаған ... ... ... ... аты ... да ... ... Ер Тоңға”, “Аттила”, “Томирис” тәрізді жырларының
жаңғырығы қалған ... ... ғұн, сақ ... ... ... жыраулық өнер – сабақтас өнер. Алыстан келе жатқан алтын тін ... ... ... ... ... ... ... “Жалғанып”
дедік. Ендеше, бағзыдан келе жатқан баба жыр-дәстүр, алтын арқаудың келесі
жас ұрпаққа көшер, жалғанар тұсы ... Бұл өзі ... ... ... желтабанның қолындағы мәңгілік алауды өшіріп алмай келесі желтабан
жүйрікке тапсыру ... ... ... ... ... ұстаздың
кездесу тұсы. Немесе, жыраулық өнердің жалғануы. Жыраулар ... ол ... ... ... ... сәт. Оны тек бастан ... ... ол – ... анадан қайта туғандай ақын болып ... ... ұлы өнер жарқ ... ... ... жарықтандырып, жан дүниесін
астан-кестең еткен сәті. Ол әсерді ... ... ... ... ... ... мұндай сәт адам санасына өшпес із, тозбас таңба салады.
Балғын жастың ... ... ... ... Мұны ... ... ... өнерімен жүздескен жан ұға алады. Сондай күйді бала Жамбыл да жасы ... аса бере ... ... ... ... ... жайлауында отырған
өз ауылында ұлы жырау Сүйінбаймен жүздескен. Жапаның үйінде ... ... ... халық алдында соны бір мақаммен соны бір дастанды
бастайды. Бұған дейін ауыл ... ... ... ... ... ... Жамбыл бала үшін бұл мақам, бұл толғаудың аяқ алысы ... бір ... ... жыр ... болғаны анық.
Бастайын Көрұғлының хиқаятын,
Түрікмен Текежәуміт дейді затын.
Әкесі Көрұғлының Раушанбек,
Толыбай арғы ... ... деп ... ... жырау дастан қақпасын жұртқа соныбір қоңыр
сарын, парасат сабырмен аша түседі. Сол ... арғы ... ... мына ... ... ... бастап ертіп жетелеп ... ... ... ... ... ... ... мен түріктердің
текетірес заманы көз алдында іңірде пері ... ... өре ... көмейінен өрбіген кең құлашты зор ... алыс ... ... тірілтіп, пияз қабығындай біртіндеп арши түсті. Бұл ... ... ... ұмыт ... ... ... ... гөй-гөйі. Парасатты.
Сабырлы. Терең толғаулы. Сол үн, күңіренген көне үн жыраудың тәңір дарытқан
таңдайы арқасында алыстан ғасырлар ... ... ... ... тірі
құлаққа талып жетеді. Жамбылдың бала құлағы ұлы жыраудың ... ... ... ... ... ... қылғытады. Табиғаты
сирек алтын сөз. Асыл жақұт, маржан сөз. Бірін шашпай, шашау жібермей теріп
отыр. Жырау толғауымен сол сөздерден ... кең ... ... ... да ... барады. Өрілген сайын елге қалқан болам деген жас ... ... ... ... ... ... ... суға салады. Шыңдап
ширатады. Сүйінбай жыраудың “Қөрұғлыны” айтқандағы мақамы қандай ... ... ... Көне ... ... ... ... ботадай
боздап желіп отырады. Кейде қайқаң қағып көкке қыранша самғайды. Биіктен
сорғалайды. Құлақтан кіріп ... ... Сана ... солқылдатады.
Сондықтан да сиқырлы, соны. Бала Жамбылдың санасын матап, шырмап, баурады.
Тыңдаған ... ... ... көз ... биіктеп, қол жетпес құдірет иесіне
айналып барады. Айберен аруақтанып, айшықталып түседі. Жырау барған сайын
арқаланып, көз ... ... ... ... өркештеніп барады.
Батыр жауға шапқанда өзі де қалың қамысқа тиген өрттей ... ... ... ... ... ... келген жаумен өзі бетбе-бет
келгендей өршеленіп, екіленеді. Не ... екен деп оны ... ... зәресі ұшады. Ал бала Жамбыл болса көз шарасы ұлғайып ... қан ... ... өзі жүргендей ширығып алған. Ұлы дастан таң
сарғайып, тау иығынан жылтырап күн сығалағанша ... ... ... дейін
ана құшағындағы сәбилер болмаса киіз үйдің туырлығын түріп қаумалаған ... ... ... жоқ. ... бала ... ... өнер сыйлаған ұлы бақыттан есі шығып есеңгіреп қалған. Ұлы жырау
толғаған ұлы дастан ... шыға алар ... Бала ... ол ... ... шыға ... ол сәт ... жоқ. Бұдан былай Сүйінбайға сыйынбай сөз
сөйлемейтінін түйсінген. Бұл кездесуден кейін бала ... ұлы ... ... ... қалған жоқ. Баланың айтқыштық талантын аңғарған
ұлағатты ... да ақ ... ... Жамбылды шәкіртім деп жариялады. Шәкірт
баланың төбесі көкке жетті. Осы ... ... ... ... Жамбыл бала
ұлы өнер айдынына шындап құлаш ұрды. Жыраудың атқосшысы ... ел ... ... жыр ... ... емес ... ... айтса да
таусылмайтын айдын шалқар көл екен. “Мың бір ... ... ... ... “Сейттбаттал”, “Қыз Жібек”, “Орақ-Мамай”,
“Едіге”, “Шора батыр”, “Қабанбай”, ... ...... “Садыр
патша – Жамбыл патша”, “Өтеген батыр”, “Сұраншы батыр”. Осылай жыраудың жыр
қоры тізіліп кете береді. Бала ... осы ... ... құя берді.
Жаттай берді. Жаттаған сайын өресі де, өрісі де кеңейе берді. Жас ... ... ... ... бала ... ... қатайып, күні
келгенде шаңқылдап жыр көгіне көтерілді. Тау қыранының ... ... ... ... ... жыр додасында жебеді. Қолтығынан демеді. Шаршы топқа
түскенде шалыс қадамнан сақтады. Ақын деп аузыңа қараған ... ... ... өзі қатал сын – қылкөпір екен. Ол ... ... сен ... ... қадалған мың сан көз ұшында жалғызсың. Әр ... ... қалт ... қадалған көздер. Табаның тайды екен, құладым ... ... ... ... ... ... сиынған пірің жар болып, аман-
есен ... ... ... ... ... даңқ ... тұр... Жыраудың жәннат
бағы... Халық алдына шыққан ... ... мың сан ... ... ... көтерілген сайын Жамбыл жырау да шыңдалып өнер шыңына көтеріле
түсті. Тіптен бұл өнердің еш ұстаз айта ... ... ... ... ... ... батыр ол, ең алдымен, мына ... ... ... ... Ол отқа ... күймеуге, суға салса батпауға тиіс.
Қорқу дегенді білмеуге тиіс. Бір өзі он ... жүз кісі ... ... ... ... ... ... тиіс. Ол пендешіліктен ада. Халық үшін туып,
халық үшін қажет болса өлуге тиіс. Батырдың сүйгені ... ... ... ару жар. ... ... түсінігіндегі әйелге тән жақсылықтың, жақсы
қасиеттің бәрі батыр сүйген қыздың бір ... ... ... дастанның талабы осы. Өйткені, жырау алдында отырған бозбала
– батырдан үлгі алуы ... қыз бала ... ... қыздан үлгі алуы керек.
Тыңдарман талабы осы. Мінеки, сон­дықтан да батыр мен оның ... да, ... да мін ... ... Мін ... болса, оны жырау
дереу қырнап, жонып-жөндеп тыңдарманға ... ... ... ... де әр айтушы жырау осылай өзінше ... ... ... әр
жыраудың сүргісінен өткен жырда қырнала-қырнала мін ... ... ... ... ... ... керегі осы. Тыңдарман
жырауды да ... ... ... ... ... көргісі келеді.
Ол оңай талап емес. Нәтижесінде, жырау өзі қолдан қашап жасаған ... ... тұра ... ... ... ... жырлап, жағы
талмай насихаттай бергеннен кейін келе-келе ... өзі ... өзі ... ... ... батырларға тарта
бастайды. Егер жұрт алдында жырау өзі ... ... ... ... ... ... болса, оның сөзінде пәтуа болмай далаға кетіп, оған
жан сенбес еді. Осы тұста бір тойда өзіміз ... бір ... еске ... ... ... иесі Қаламқас Орашева сол тойда ... ... ... дастанынан үзінді жырлады. Батыр қызды жырлаған
жырау қызымыз Қаламқас ... ... ... ... ... ... көз
алдымызда қайраты бойға сыймай тасып, жай отындай жарқылдап бейне батыр ... өзі ... ... Жыр ... ... ... баса ... сыртқа шықты. Мен де сыртқа шықтым. Жыршыны тамаша өнерімен
құттықтадым. Сөйтсем, Қаламқас ... ... ... ... ... ... ... баса алмай екі иығынан дем алып тұр екен. Әлі өз-өзіне келе
алмай тұр екен. Осы сәт жырау қыз ... ... ... көрінді. Осындай
транформация болмаса, яғни жырау жұрт алдында бір мезет ... ... ... ... ... өнері тыңдарман қауымды құрықтар құдірет-
күшке айналар ма еді? Әй, ... ... жұрт ... мезгіл алдында батырды сомдаушы. Батырдың
мәңгілік бейнесін граниттен қашаушы, мүсінші. Тек қана ... ... ... ... деп ... дем ... жан беруші. Жасымас жігер, қайтпас қайрат
беруші. Жыраудың жанартау жүрек оты, ... ... ... ... арқы­лы батырдың бойына көшеді. Жырдағы батыр ... ... ... ... кім ... ол – ... арқылы бізге жеткен
батырлар мен сұлулардың атасы. ... ... ... олардың өздері
жырлаған батырлардан кем қастерлемеген. Бүйтіп яғни, өзі айтқан жырымен
бірге өсіп, ... өну, елге ... ... ... ... ... бірге өлу
барлық жыраулар өткен мектеп. Міндетті рухани мектеп. Сол мектептен өткен
жырау ... өз ... ... Сондықтан да Сыпыра жырау, Асан ... ... өз ... ... ... ... тарихи тұлғалар
болған. Бұл дәстүр жаңғырығы Жамбылдың жыраулық өнері шарықтаған 19 ғасырға
да жетті. Бірақ, ... ... да, ... мен ... жоқ, оның ... ... ... ел еңсесін отарлық езген зар заман еді ол. Жыраудың балалық
шағы тек қана орыс ... ... ... ... де көрген жүрегі қаяулы
қалың жұрттың арасында өтті. Басқыншылармен арыстандай ... ... ... ... ... ... көрді. Отансүйгіштік, күрескерлік,
ұлт азаттық ұрандарын өз құлағымен естіді. Ол ... ... ... ... ... ... ... отын жақты. Кешегі бала
Жамбыл енді күрескер дана Жамбылға айналды. Оны “Сұраншы батырдағы” ... ... ... ... басып алған Қоқан ханы Құдиярдың 20 мың
әскеріне небәрі 300 ... ... ... ... ... ... ... беріп айтқан сөзі:
Батыр туған жігітке
Шабатын жаудың көбі жоқ.
Суырып қылыш ат қойсаң
Қарсы тұрар бірі жоқ.
Еңкілдеген шал анау,
Шырылдаған бала анау.
Қуыршақ болған жауыңа
Келіншек пен қыз ... тірі ... ... ... көп деп ... дос ... ... қырамын,
Кетпейсің тірі біреуің.
Ел үшін жанды қимасаң
Ер деп қалай сенейін.
Ақ сүт берген анам – ел!
Үлгі берген атам ел.
Халық үшін мен ... ... ... ... ... дейді Жамбыл. Батырдың да, ақынның да сөзі осы.
Оны тыңдап отырған қарақұрым ... да сөзі осы. ... тек қана ... ... жоқ. ... ... балқытар гүмпілдеген көрігіне айналып
отыр. Сол көрігін, жыр көрігін ... ұста ... ... ел ... ... шыңдап отыр. Ал, біз болсақ, бұл мысалдан ұлт рухын шыңдайтын
ұстахананы ... ... ...... Осы ... ... ... ұлт рухы шыңдалыпты. Жырау алдынан жас та, кәрі де намыс жігері
жанылып, жау ... ... ... ... отан қорғаушылар шығыпты.
Ездер ер болуға ұмтылып, ерлер арыстандай азуын айға ... ... ... ... ел мен жер дегенде өре түрегелер өршіл рухы ... ... ... тері ... балға ұстаған ұстасы – жырау, ... ... де ... ... ... ме ... ... қолға алып,
Қоңыр салқын төске алып,
Қол төңкерер ме екенбіз.
Жалаулы найза қолға алып,
Жау қашырар ма екенбіз!
— деп арындаған ... ... ... өлер ... ... арманым
айтайын, батырларша жорықта, өлмедім оқтан қайтейін!” деп аһ ұрған.
Жыраулар ... ... көз ... де ... ... батырлық
рухқа кездесесіз.
Айналайын Ақ Жайық,
Ат салмай өтер күн қайда...
Күмбір күмбір ... ... күн ... құлаш ақ найза,
Ұсынып шаншар күн қайда...
Бұл Доспанбет жыраудың арманы. ... пен ... ... ... туы ... ... ... ұйытқан жыраулар, қазіргі тілмен
айтқанда, халық идеологтары болыпты. Сондықтан да ... ... ... Ақ патша Мекалайдың жергілікті әкімдері Алматыға ... ... ... ... деп ... салады. Сол жиында болған Жамбыл:
“Үгіт айтып, патшаны ... ... ... ... ... ... ... жырыңды айтпа” деді – деп мәлімет береді .
Жамбыл Мекалайды мақтамақ тұрмақ, оған ... ... 16 ... ... ... ... ... Ел басына күн туған алмағайып тұста
халқымен бірге болған. Отан қорғау тақырыбы Әке ретінде ... ... ... ... ... соғысқа аттануына қарсы болса да, ... ... ол ... ... жауға аттануын қолдаған. Оған мына
сөздері куә.
Атаңнан бата ал, балам,
Арғымақ атқа мін, балам,
Ақ сақалым ... ... мен ... ... ерлерді ғұмыр бойы жырлап келген абыз ақын ел қорғаудан
қасиетті ештеме жоқ екенін білетін ежелгі ... ... ... ... ... ... кәрі абыздың жүрегі бір жаманатты сезсе керек.
“Сталинге сәлем айт, Алғадайымды ... деп сол ... ... ... барады. “Жәке-ау, Сталин маған “Менің де балам соғыста
жүр ғой!” ... не ... деп ол ... танытады. Жырдың алыбы болса
да сол кездегі қатаң сталиндік саясатқа сөзін өткізе алмаған ... ... ... кәрі ... ... шындыққа айналып, майданнан “Алғадайдан
айырылдық!” деген қаралы хабар ... ... ... ... абыз ... ... ... боздап қалады.
Мінген атым сұр бөрте,
Алғадайды алдың еп-ерте.
Мен жыламай кім жылайды,
Жал-құйрығым кеп-келте.
Алатауды ... ... ... ... ... ба?
Алғадайдан айырылу абызды титықтатып кетеді. Араға жыл салып өмірден
өзі де өтеді. Киіз үйде өмірге келіп, өмірінің денін киіз үйде ... ... сол түні ... киіз үйінде түнейді. Таң ата аяқ жақ тұсында жатқан
пірі – қызыл жолбарысты көреді. Қызыл жолбарыс орнынан ... ашық ... ... ... ... үш рет ... бірақ жолбарыс қайтпайды,
Алатауға өрмелеп кете барады. Жүрегі қалтыраған ақын ата бұны ... Бес ... ... қаза ... ұлы ақын ... кәлимасын қайырып,
дұға оқиды. Ағайын жұртты шақырып, әлгінде ғана қызыл жолбарыстың бұны
тастап ... ... ... ... қоштасар күні таяғанын жариялайды.
Босаңсыған келін-кепшікке басу айтады. Сүйегімді осы киіз үй тұрған аулаға
қоярсыздар деп ... ... ... аз ғана күн ... алыптың тоқсан тоғыз
жыл соққан жүрегі мәңгілік тыншым табады.
Тарихтың бұл тұсы, Жамбылдың дүниеден өткен ... ... ... ... ... ... ... өркен жайып келе жатқан
көшпелілер өркениетінің де тарих ... ... ... тұсы еді. ... ... сәні бұзылмай, тырнадай тізілген көшпелілер көші отызыншы
жылдарда орын алған озбырлықтан ойраны ... ... Ол ... ... сол
мәдениеттің жыраулық тәрізді төлтума өнері де тұншықтырылды. ... олар ... ... ... ... ... Сөйтіп, ауыз
әдебиетінің соңғы дүл­дүлі Жамбылмен бірге көз ... көне ... ... ... жеткен көшпелі өркениеттің ұлы өнері — ауыз ... де ... ... жүйе жыраулық өнерге қанша теріс қарағанымен, ол өнер тып-
типыл тіл тартып кете қоймады. Халық жадында сақталды. ... ... ... дүлдүлдер дүбірінің жаңғырығы болып жетті. Тәуелсіздік таңымен ... өнер де ... ... ... ... бұл өнердің болашағы
ойлантады. “Елу жылда ел жаңа” демекші, тыңдаушы ... ... ... ... ... өнер тұншықтырылған соңғы жарты ғасырда өмірге жаңа
ұрпақ, жас ... ... Бұл өнер үнін ... ... ... ... ... көрмей өскен ұр­пақ, өкінішке орай, ұлттың кешегі өткен
ұлы эпикалық рухынан сусындай ... ... ... Сол ... Ұлы дала
рухын, сол даланың өзіндей дархан қазақ рухын, көшпелілердің ерлікке ... ... ... өнеріндей бере алатын өзге өнер кем де кем. Ұлттық
рухтың ... келе ... ... тінінің ұшы жыраулық өнерде. Содан
айырылып қаламыз ба деген күдік мазалайды.
Жыл ... ... ... жыр ... өмірге келген күні ... ... Ауыз ... ... ... тағзым етеміз. Жамбылға
тағзым, сондай-ақ, “ауыз әдебиеті” атты алыпқа тағзым еді. ... ... ... алаш ... ... ... ... қайталанбас ұлан-ғайыр ұлы
өнерге тағзым еді.
Авторы: ... ...

Пән: Өнер, музыка
Жұмыс түрі: Материал
Көлемі: 10 бет
Бұл жұмыстың бағасы: 300 теңге









Ұқсас жұмыстар
Тақырыб Бет саны
Алаш философиясы әлем қазақтары мәдениеті контексінде4 бет
Жабаев Жамбыл (1846-1945)5 бет
Қазақстанның дала зонасы16 бет
Ұлы даланың астаналары8 бет
«Оңтүстік Қазақстан телеарнасының өткені мен бүгіні»39 бет
АІІБ-ның тергеу бөлімінде өткен өндірістік тәжірибе есебі4 бет
ААҚ Алматы ауыр машина жасау зауытында өткен өндірістік практика туралы есеп беру14 бет
Алматы келешек пен өткеннің аралығында5 бет
Алматы қ. Алмалы аудандық прокуратурасының мемлекеттік мекемесінде өткен өндірістік тәжірибе есебі8 бет
Алматы қ. көші-қон полициясының іід басқармасында өткен өндірістік тәжірибе есебі9 бет


+ тегін презентациялар
Пәндер
Көмек / Помощь
Арайлым
Біз міндетті түрде жауап береміз!
Мы обязательно ответим!
Жіберу / Отправить


Зарабатывайте вместе с нами

Рахмет!
Хабарлама жіберілді. / Сообщение отправлено.

Сіз үшін аптасына 5 күн жұмыс істейміз.
Жұмыс уақыты 09:00 - 18:00

Мы работаем для Вас 5 дней в неделю.
Время работы 09:00 - 18:00

Email: info@stud.kz

Phone: 777 614 50 20
Жабу / Закрыть

Көмек / Помощь